Wolff-Parkinson-White-syndroom
Aangeboren extra geleidingsbaan in het hart die aanvallen van hartkloppingen veroorzaakt.
Symptomen
Advertentie
Adverteer hier
in Zeeland€ 50/mnd
Normaal gesproken begint de elektrische impuls die het hart doet kloppen in de sinoatriale knoop – de pacemaker van het hart, gelegen in de rechterboezem (een van de twee bovenste hartkamers) – wordt deze overgebracht naar de ventrikels (de twee onderste hartkamers) en gaat vervolgens via de atrioventriculaire (AV) knoop naar de AV-bundel. Het Wolff-Parkinson-White-syndroom (WPW) treedt op wanneer ventriculaire pre-excitatie optreedt, waarbij impulsen afkomstig uit de sinoatriale knoop of de boezem een deel van de ventrikels voortijdig activeren via een accessoire geleidingsbaan zonder via de AV-knoop te gaan. Dit veroorzaakt onder andere een abnormaal snelle hartslag (supraventriculaire tachycardie). (De rest van de ventrikels wordt normaal geactiveerd via het gebruikelijke geleidingssysteem.) Het WPW-syndroom kan gepaard gaan met aangeboren of verworven hartafwijkingen. U dient uw dierenarts een grondige beschrijving te geven van de gezondheidstoestand van uw hond, inclusief het begin en de aard van de symptomen. Hij of zij zal vervolgens een volledig lichamelijk onderzoek uitvoeren, evenals een volledig bloedonderzoek, een biochemisch profiel, een urineonderzoek en een elektrolytenbepaling. De resultaten hiervan zijn doorgaans normaal. Een echocardiografie kan structurele hartafwijkingen aan het licht brengen die vaak voorkomen bij het Wolff-Parkinson-White-syndroom. Als uw hond last heeft van ventriculaire pre-excitatie maar geen tachycardie, is geen behandeling nodig. Honden met het Wolff-Parkinson-White-syndroom vereisen echter conversie door middel van een elektrische schok (de meest effectieve behandeling), door druk op het oog of de sinus caroticus, of door medicatie. Katheterablatie met radiofrequente stroom is een relatief recente techniek waarmee accessoire geleidingsbanen kunnen worden vernietigd of geablateerd met behulp van een transveneuze katheter die op de plaats van de geleidingsbaan in het hart wordt gepositioneerd. Deze techniek kan worden aanbevolen vanwege het alternatief: een levenslange behandeling met medicijnen. De prognose hangt af van de ernst van de onderliggende oorzaak. De meeste huisdieren met het WPW-syndroom reageren echter goed op therapie voor supraventriculaire tachycardie. Meld u aan voor wekelijkse tips en inzichten over de gezondheid van uw huisdier van onze dierenartsen.