Slokdarmvernauwing

De slokdarm is het buisvormige orgaan dat van de keel naar de maag loopt; een slokdarmvernauwing is een abnormale vernauwing van de binnenste open ruimte van de slokdarm. Het kan honden van elke leeftijd treffen en er is geen aantoonbare genetische factor bij betrokken. De aandoening of ziekte die in dit medische artikel wordt beschreven, kan zowel honden als katten treffen. Als u meer wilt weten over hoe deze ziekte katten beïnvloedt, kunt u deze pagina in de PetMD-gezondheidsbibliotheek raadplegen. Uw dierenarts zal veel mogelijke ziekten of aandoeningen willen uitsluiten die deze symptomen kunnen veroorzaken. Als uw hond bijvoorbeeld net is gespeend, kan een afwijking genaamd vasculaire ringafwijking de oorzaak zijn. Om tot een definitieve diagnose te komen, kan uw dierenarts een röntgenfoto met bariumcontrast maken. Hierbij wordt een röntgencontrastvloeistof in de slokdarm gebracht, waardoor de vloeistof zichtbaar wordt op de röntgenfoto en afwijkingen in de slokdarm zichtbaar worden. Een röntgenfoto kan een vreemd voorwerp in de slokdarm aan het licht brengen. Een endoscoop, een instrument dat ingebracht kan worden voor visueel onderzoek, kan ook nuttig zijn om de slokdarm nauwkeuriger te bekijken. Uw dierenarts zal ook zoeken naar tumoren en gezwellen. Uw hond moet mogelijk eerst in het ziekenhuis blijven. Zodra de vochtbalans op peil is en het aangetaste deel van de slokdarm is verwijd, kunt u uw hond mogelijk mee naar huis nemen. Als uw hond aspiratiepneumonie en/of een ontsteking van de slokdarm heeft, moet hij mogelijk langer onder medisch toezicht blijven. Intraveneuze vloeistoffen kunnen nodig zijn om de vochtbalans te herstellen en medicijnen kunnen na de verwijdingsprocedure via een injectie worden toegediend om de genezing te bevorderen. Bij ernstige aspiratiepneumonie kan zuurstof nodig zijn. Ook patiënten met een ernstige ontsteking van de slokdarm en patiënten die een dilatatieprocedure hebben ondergaan, kunnen geen voedsel via de mond innemen. Tijdens de slokdarmdilatatie kan een tijdelijke voedingssonde worden geplaatst om de voeding continu te kunnen blijven toedienen. Wanneer u uw hond weer via de mond kunt voeren, moet u licht verteerbaar, vloeibaar voedsel geven. Uw dierenarts zal u adviseren over het meest geschikte voedsel voor het herstel van uw huisdier. Een röntgenfoto met bariumcontrast, een methode waarbij een röntgencontrastvloeistof wordt gebruikt om een doorgang in beeld te brengen en afwijkingen daarin te definiëren, of een endoscopie, waarbij een inbrengbaar buisvormig instrument wordt gebruikt om de binnenkant van de slokdarm visueel te onderzoeken, moet elke twee tot vier weken worden herhaald totdat de klinische symptomen zijn verdwenen en een adequate slokdarmdoorsnede (de binnenruimte van de slokdarm) is bereikt. Een levensbedreigende complicatie van het dilateren van een slokdarmvernauwing, een slokdarmscheur of -perforatie, treedt meestal op tijdens de dilatatie. Deze complicatie is pas na enkele dagen tot weken waargenomen, dus u moet uw hond goed in de gaten houden voor tekenen hiervan. Let ook op symptomen van aspiratiepneumonie, waarbij voedsel, vloeistof of voorwerpen in de longen terechtkomen, omdat het risico hierop hoog blijft. Over het algemeen geldt: hoe langer de vernauwing, hoe slechter de prognose. Bij slokdarmvernauwingen als gevolg van littekenweefsel is de prognose over het algemeen redelijk tot matig. Veel vernauwingen zullen terugkeren ondanks herhaald dilateren van de slokdarm; verbetering zonder genezing is een realistischer doel. Meld u aan voor wekelijkse tips en inzichten over de gezondheid van uw huisdier van onze dierenartsen.