Polyneuropathieën
Aandoening van meerdere perifere zenuwen, met spierzwakte en coördinatieproblemen.
Symptomen
Advertentie
Adverteer hier
in Zeeland€ 50/mnd
Polyneuropathie is een zenuwaandoening die meerdere perifere zenuwen aantast. In tegenstelling tot het centrale zenuwstelsel, dat beschermd wordt door de wervels van de ruggengraat en de schedel, zijn de perifere zenuwen meer blootgesteld aan elementen die het lichaam binnendringen en ermee in contact komen. Daardoor zijn ze gevoeliger voor lichamelijk letsel en toxische schade. Ze zijn verspreid over het hele lichaam en zijn verantwoordelijk voor bewuste, gecoördineerde bewegingen (somatisch), voor automatische lichamelijke reacties (autonoom) en voor de beweging van het spijsverteringsstelsel (enterisch). Myeline, het witte, vettige, lipide materiaal dat fungeert als een isolerende laag (ook wel omhulsel genoemd) voor sommige zenuwvezels, kan verloren gaan door een proces dat demyelinisatie wordt genoemd. Bij deze aandoening verslechtert de myeline, waardoor elektrische signalen in de zenuwen verloren gaan en de functie ervan wordt aangetast. Er kan ook sprake zijn van axonale degeneratie met secundaire demyelinisatie. Axonale degeneratie treedt op wanneer de zenuwvezels zelf binnen het myelineomhulsel verslechteren. Uw dierenarts zal een grondig lichamelijk onderzoek bij uw hond uitvoeren, waarbij rekening wordt gehouden met de voorgeschiedenis van de symptomen en mogelijke incidenten die deze aandoening zouden kunnen hebben veroorzaakt. Een chemisch bloedprofiel, een volledig bloedbeeld, een elektrolytenpanel en een urineonderzoek zullen worden gebruikt om eventuele onderliggende ziekten te bevestigen of uit te sluiten. Uw dierenarts kan er ook voor kiezen om aanvullende bloedonderzoeken en een lumbaalpunctie uit te voeren om specifieke aandoeningen op te sporen. Röntgenfoto's van de borstkas en de buik kunnen cruciaal zijn voor het diagnosticeren van zichtbare perifere polyneuropathieën. Röntgen- en echografie kunnen helpen om kanker uit te sluiten (of te bevestigen), maar het belangrijkste diagnostische hulpmiddel voor het identificeren van perifere neuropathieën is elektrofysiologie – het meten van de elektrische stroom in de weefsels en cellen van het lichaam. Een analyse van een weefselmonster (biopsie) van de spieren of perifere zenuwen kan meer informatie verschaffen over het ziekteproces dat uw hond doormaakt. Dieren kunnen doorgaans poliklinisch behandeld worden. Honden met acute polyradiculoneuropathieën hebben echter ontstekingen aan de wortels van de ruggenmergzenuwen en lopen risico op ademhalingsfalen. Om dit te voorkomen, moeten ze in een vroeg stadium van de ziekte ter observatie worden opgenomen in het ziekenhuis. Honden met dysautonomie moeten worden opgenomen voor vochttherapie en/of parenterale voeding. Honden met hyperchylomicronemie kunnen daarentegen spontaan herstellen na twee tot drie maanden een vetarm dieet te hebben gevolgd. Bij honden waarbij diabetes mellitus is vastgesteld, moeten de bloedglucosewaarden en het dieet nauwlettend in de gaten worden gehouden. Een uitstekende aanvullende behandeling voor patiënten met perifere polyneuropathieën is fysiotherapie, die het herstel van de aangetaste spieren en het zenuwgeheugen bevordert. Het is belangrijk te begrijpen dat de oorzaak van veel polyneuropathieën nooit kan worden vastgesteld en dat behandeling van de primaire oorzaak van de polyneuropathie uw hond mogelijk niet geneest. In sommige gevallen zullen de perifere zenuwen verder achteruitgaan en zal de ziekte van uw hond verergeren. Honden waarbij een aangeboren of erfelijke vorm van polyneuropathieën is vastgesteld, mogen niet worden gebruikt voor de fok. Over het algemeen is het raadzaam om een dier met deze aandoening te castreren of steriliseren om ongewenste voortplanting te voorkomen. Teven die bijvoorbeeld besmet zijn met de Neospora-parasiet, mogen niet worden gebruikt voor de fok, aangezien de parasiet zich onder andere via de placenta naar de foetus verspreidt. Honden die wasbeerverlamming (polyradiculoneuritis) hebben ontwikkeld, moeten worden beschermd tegen herhaald contact met wasberen, aangezien de eerste infectie geen latere immuniteit biedt. Meld u aan voor wekelijkse tips en inzichten over de gezondheid van uw huisdier van onze dierenartsen.