Optische neuritis

Optische neuritis is een aandoening waarbij een of beide oogzenuwen ontstoken zijn, wat leidt tot een verminderd gezichtsvermogen. De oogzenuw, ook wel hersenzenuw genoemd, is een zenuw in het oog die visuele informatie ontvangt en naar de hersenen stuurt. Optische neuritis tast het oog- en zenuwstelsel aan. De primaire vorm van optische neuritis komt zelden voor en treft meestal alleen honden jonger dan drie jaar. De secundaire vorm van optische neuritis, waarbij de ziekte een gevolg is van een andere aandoening, zoals een disfunctie van het centrale zenuwstelsel (CZS), komt echter vaker voor. Optische neuritis kan zowel honden als katten treffen. Als u meer wilt weten over hoe deze ziekte katten beïnvloedt, kunt u deze pagina in de PetMD-gezondheidsbibliotheek raadplegen. Optische neuritis kan een primaire of secundaire aandoening zijn, wat betekent dat het ontstaat als gevolg van een andere aandoening in het lichaam, zoals een disfunctie van het centrale zenuwstelsel (CZS). Optische neuritis is secundair aan een systemische CZS-aandoening omdat de oogzenuw in verbinding staat met de buitenste lagen van de hersenen (de subarachnoïdale ruimte). Symptomen van optische neuritis zijn onder andere acute (plotselinge) blindheid en gedeeltelijke gezichtsstoornissen. Bij lichamelijk onderzoek kan blindheid of verminderd zicht in één of beide ogen, verwijde pupillen en een verminderde lichtreflex van de pupillen aan het licht komen. Onderzoek van het voorste oppervlak van de oogholte kan een gezwollen oogzenuwschijf of een plaatselijke bloeding onthullen. Zoals eerder vermeld, is primaire optische neuritis zeer zeldzaam, terwijl secundaire optische neuritis vaker voorkomt. De oorzaken van secundaire optische neuritis zijn zeer uiteenlopend. Mogelijke oorzaken zijn onder andere een neoplasma, oftewel een abnormale celgroei, zoals een tumor; systemische mycosen (een schimmelinfectie); een parasitaire ziekte die bekend staat als toxoplasmose; of loodvergiftiging. In sommige gevallen wordt de ziekte als idiopathisch beschouwd, wat betekent dat ze spontaan lijkt te ontstaan door een onduidelijke oorzaak en dat er geen specifieke oorsprong kan worden vastgesteld. De diagnostische procedure bij vermoedelijke optische neuritis omvat doorgaans een analyse van het hersenvocht (de heldere, beschermende vloeistof in de schedel waarin de hersenen drijven) en een elektroretinogram om het functioneren van het netvlies te onderzoeken. Aanvullende diagnostische procedures kunnen een CT-scan of MRI-scan, urineonderzoek en een volledig bloedonderzoek omvatten om de aanwezigheid van schimmels, virussen of protozoa vast te stellen die een infectie kunnen veroorzaken. U dient een grondige anamnese af te geven over de gezondheid van uw hond, het begin van de symptomen en mogelijke gebeurtenissen die aan deze aandoening vooraf zijn gegaan, om uw dierenarts te helpen bij het stellen van een diagnose. De behandeling van optische neuritis is direct afhankelijk van de onderliggende ziekte die tot de aandoening heeft geleid. Bepaalde procedures en medicijnen kunnen worden voorgeschreven als de primaire ziekte kan worden vastgesteld. Als er geen specifieke oorzaak kan worden gevonden, kan uw dierenarts nog steeds bepaalde medicijnen voorschrijven om de symptomen te verlichten. De uiteindelijke prognose voor honden met optische neuritis hangt af van de onderliggende oorzaak van de ziekte. Uw dierenarts zal een vervolgafspraak inplannen om de effectiviteit van de behandeling te controleren. Als er geen primaire oorzaak kan worden vastgesteld en uw huisdier lijdt aan idiopathische optische neuritis, kan blindheid of verlies van het gezichtsvermogen permanent worden. Medicatie dient te worden toegediend zoals voorgeschreven om latere opflakkeringen te voorkomen. Meld u aan voor wekelijkse tips en inzichten over de gezondheid van uw huisdier van onze dierenartsen.