Lymfangiectasie

De lymfevaten zijn vaatkanalen (vergelijkbaar met aderen) die lymfe transporteren, een heldere tot lichtgekleurde vloeistof die witte bloedcellen bevat. Deze vloeistof circuleert door de lymfevaten en verwijdert bacteriën en andere stoffen uit de lichaamsweefsels. Het dient ook om vet uit de dunne darm te transporteren, waarna het uiteindelijk in het bloed terechtkomt en de weefselvloeistoffen terugbrengt in de algemene bloedsomloop. Lymfangiectasie is de verwijding (uitzetting) van de lymfvaten in het maag-darmkanaal, waaronder de maag, dunne darm en dikke darm. Lymfangiectasie is een obstructieve aandoening van het lymfestelsel in het maag-darmkanaal, met als gevolg verlies van lichaamseiwitten via de darmen. Er is een erfelijke aanleg voor deze aandoening vastgesteld bij softcoated wheaten terriers, basenji's, Noorse lundehunden en Yorkshire terriers. Honden van elke leeftijd kunnen er last van hebben, maar het komt het meest voor bij honden van middelbare leeftijd. Er is geen verband gevonden tussen leeftijd of geslacht en het ontstaan van de aandoening, met uitzondering van softcoated wheaten terriers, waarbij vrouwtjes een verhoogde kans op lymfangiectasie vertonen in vergelijking met mannetjes. Primaire of aangeboren lymfangiectasie Het belangrijkste klinische symptoom van lymfangiectasie is eiwitverlies. Er zijn echter verschillende andere aandoeningen die dit ook kunnen veroorzaken, dus uw dierenarts zal deze moeten uitsluiten voordat de diagnose lymfangiectasie gesteld kan worden. Er zal een volledig bloedonderzoek worden uitgevoerd, inclusief een chemisch bloedprofiel, een volledig bloedbeeld en een urineonderzoek. Omdat het een darmaandoening betreft, zal een fecesuitstrijkje en -flotatie worden gedaan om darmparasieten uit te sluiten. Een kweek van het fecesuitstrijkje zal uw arts ook helpen vast te stellen of er infectieuze agentia aanwezig zijn, indien dit als oorzaak wordt vermoed. Röntgenfoto's van de borstkas en de buik kunnen worden gebruikt om hartaandoeningen en kanker uit te sluiten, en een echografie van de buik kan worden gebruikt om congestief hartfalen uit te sluiten. Indien nodig kan uw dierenarts ook een endoscopie uitvoeren. Bij deze methode wordt een buisvormig instrument gebruikt dat is uitgerust met een kleine camera om de inwendige structuren van het lichaam te bekijken, en een instrument waarmee weefsel- en vochtmonsters voor een biopsie kunnen worden afgenomen. Uw dierenarts kan de endoscoop in dit geval gebruiken om het maag-darmkanaal te onderzoeken en een slijmmonster te nemen. Een ander mogelijk diagnostisch hulpmiddel, als uw arts meer informatie nodig heeft over de werking van het hart, is een elektrocardiogram (ECG of EKG). Hiermee kunnen de elektrische stromen in de hartspieren worden onderzocht en kunnen eventuele afwijkingen in de elektrische geleiding van het hart (die ten grondslag ligt aan het vermogen van het hart om samen te trekken/te kloppen) aan het licht komen. Afhankelijk van de uiteindelijke diagnose zal uw hond waarschijnlijk poliklinisch behandeld worden. Alleen als er complicaties zijn die ernstig genoeg zijn om een ziekenhuisopname te vereisen, zal uw dierenarts opname aanbevelen. Een vetarm dieet met hoogwaardige eiwitten zal nodig zijn, en uw dierenarts kan ook supplementen voorschrijven om de vet- en calorie-inname te verhogen. Een chirurgische ingreep is zeldzaam. Als er echter sprake is van een lymfeblokkade, kan uw dierenarts een operatie aanbevelen om de oorzaak van de blokkade te verhelpen. Ook als het vlies rond het hart ontstoken en verdikt is, kan uw arts een operatie aanbevelen om dit vlies te herstellen. Voorgeschreven medicijnen kunnen steroïden bevatten om ontstekingen te verminderen, en antibiotica, om een onderliggende infectie te behandelen of om te voorkomen dat een opportunistische infectie zich tijdens de behandeling ontwikkelt. U moet het lichaamsgewicht van uw hond in de gaten houden en uw dierenarts zal een schema opstellen om de hond regelmatig te zien, waarbij het eiwitgehalte wordt gecontroleerd en terugkerende klinische symptomen, zoals vochtophoping, worden geobserveerd. De ernst van de ziekte bepaalt hoe vaak u met uw hond terug moet komen voor vervolgbehandelingen. De langetermijnprognose voor lymfangiectasie is gereserveerd. Sommige honden reageren niet op de behandeling. Bij sommige patiënten kunnen echter remissies van enkele maanden tot meer dan twee jaar worden bereikt, maar dit is volledig afhankelijk van eventuele onderliggende aandoeningen en de ernst van de ziekte zelf. Meld u aan voor wekelijkse tips en inzichten over de gezondheid van uw huisdier van onze dierenartsen.