Juveniele polyarteritis en het Beagle-pijnsyndroom

Juveniele polyarteritis, medisch ook wel bekend als beaglepijnsyndroom, is een systemische ziekte die ogenschijnlijk een genetische oorsprong heeft en slechts bepaalde rassen treft. Het wordt het meest gemeld bij jonge beagles, hoewel een soortgelijk syndroom ook bij andere rassen is waargenomen, met name bij boxers en Berner Sennenhonden. Deze zeldzame ziekte kan worden omschreven als een gelijktijdige ontsteking van een of meerdere slagaders, met irritatie of infectie van de kleine bloedvaten in het ruggenmerg in de nek en in het hart. De symptomen van deze aandoening lijken te komen en gaan, met aanwijzingen die duiden op een ernstige bacteriële infectie: hoge koorts, pijn en een verhoogd aantal witte bloedcellen. Deze veelvoorkomende verkeerde diagnose maakt juveniele polyarteritis moeilijk te behandelen, omdat antibiotica geen effect hebben. Als uw dierenarts geen vermoeden heeft van het beaglepijnsyndroom en uw huisdier symptomen van deze aandoening vertoont, is het verstandig om uw dierenarts te vragen hiernaar te kijken. Vooral als uw hond al een antibioticakuur heeft gehad. Deze aandoening wordt ook wel necrotiserende vasculitis genoemd: ontsteking en weefselafsterving van een bloedvat. Bij een beagle-puppy die aan deze aandoening lijdt, zal het openen van de kaak pijnlijk aanvoelen en zal de puppy niet graag blaffen. De symptomen worden meestal zichtbaar wanneer de puppy vier tot tien maanden oud is, maar de aandoening kan zich ook op latere leeftijd manifesteren. Het kan vanzelf overgaan zonder behandeling, maar zelfs dan keert het meestal binnen een paar maanden terug. Men vermoedt dat een latente genetische factor een van de oorzaken is van juveniele polyarteritis, aangezien slechts bepaalde rassen er vatbaar voor zijn. Medisch onderzoek vermoedt ook een verwante auto-immuunfactor. Bacteriële meningitis, ontsteking van een tussenwervelschijf, een ruggenmergtumor en aandoeningen van de cervicale tussenwervelschijf moeten worden uitgesloten voordat de diagnose juveniele polyarteritis wordt bevestigd. Röntgenfoto's tonen doorgaans geen tekenen van de ziekte als er sprake is van necrotiserende vasculitis. Een lumbaalpunctie is meestal beter geschikt om de aard van de ziekte vast te stellen. Hoewel dit een vorm van meningitis is, is de oorzaak niet bacterieel, dus antibacteriële medicijnen zullen de aandoening niet verhelpen. Uw dierenarts zal een volledig bloedonderzoek moeten uitvoeren voor verdere bevestiging. De laboratoriumresultaten kunnen wijzen op bloedarmoede (een laag aantal rode bloedcellen), een hoog aantal witte bloedcellen als gevolg van een infectie, of andere bloedafwijkingen. Meestal gaat dit gepaard met koorts, wat ook een indicatie is van een infectie. Prednison, een ontstekingsremmend, immunosuppressief medicijn vergelijkbaar met cortison, is doorgaans de voorkeursbehandeling. Patiënten vertonen meestal binnen enkele dagen een snelle verbetering, maar desondanks treden er vaak terugvallen op wanneer de medicatie wordt gestaakt. Voortzetting van de behandeling gedurende een langere periode, bijvoorbeeld zes maanden, kan soms leiden tot een blijvend herstel. Aan het begin van de therapie moet de steroïdebehandeling worden toegediend in een dosis die een remissie van de symptomen veroorzaakt. Vervolgens kan uw dierenarts een oraal behandelingsschema aanbevelen. In de loop van de behandeling wordt de dosis langzaam afgebouwd tot de laagst mogelijke dosis die nodig is om de symptomen onder controle te houden. Als de symptomen terugkeren, moet de steroïdebehandeling opnieuw worden gestart. Een van de bijwerkingen van een steroïdebehandeling is vochtretentie en verhoogde dorst. Om ongelukjes of ongemak bij uw hond te voorkomen, moet u uw hond regelmatig uitlaten om te plassen, zelfs als het maar om een kleine hoeveelheid gaat. Een rustige omgeving, waar uw huisdier niet wordt geprikkeld, is belangrijk. Bewegen zal pijnlijk zijn tijdens het herstelproces, en het is goed voor uw hond als u hem een afgezonderde ruimte geeft, weg van kinderen of andere dieren, in ieder geval totdat de symptomen zijn verdwenen. Zelfs na het herstel moet u alert blijven op de mogelijkheid van een terugval. Meld u aan voor wekelijkse tips en inzichten over de gezondheid van uw huisdier van onze dierenartsen.