Idiopathische polyradiculoneuritis

Acute canine idiopathische polyradiculoneuritis (ACIP) is een sluipende verlamming als gevolg van acute ontsteking van de zenuwen. Deze ziekte komt vaak voor bij honden in Noord-Amerika en in gebieden waar wasberen voorkomen, maar de algehele incidentie is vrij laag. Elk ras loopt risico, maar honden die regelmatig in contact komen met wasberen, zoals jachthonden en honden die in landelijke of bosrijke gebieden leven, lopen een verhoogd risico. De symptomen van ACIP worden ook wel geclassificeerd onder een aandoening die bekend staat als wasbeerverlamming. De diagnose van deze ziekte vereist niet per se een ontmoeting met een wasbeer. Naast de bekende link tussen de aandoening en het contact van honden met wasbeerspeeksel, is de exacte oorzaak van ACIP nog steeds onbekend. Virale of bacteriële infecties worden als mogelijke oorzaak vermoed, en vanwege de correlatie met het zenuwstelsel en zenuwbanen wordt een auto-immuunreactie onderzocht. Men denkt dat witte bloedcellen de zenuwen aanvallen. Uw dierenarts zal een gedetailleerde medische voorgeschiedenis van uw hond in kaart brengen voordat hij of zij het volledige lichamelijk onderzoek uitvoert. U dient een grondige beschrijving te geven van de gezondheid van uw hond, het begin van de symptomen en mogelijke incidenten die aan deze aandoening vooraf zijn gegaan, zoals bijvoorbeeld of uw hond recent in contact is geweest met een wasbeer. Als onderdeel van een standaard lichamelijk onderzoek omvatten de routinematige laboratoriumtests een volledig bloedbeeld, een biochemisch profiel en een urineonderzoek. Meestal vallen de resultaten van al deze tests binnen de normale waarden. Er worden ook meer specifieke tests uitgevoerd, waaronder specifieke tests om afwijkingen in de elektrische activiteit van perifere zenuwen vast te stellen, en een analyse van het ruggenmergvocht (waarvoor een lumbaalpunctie nodig is) en het hersenvocht (cerebrospinaal vocht, of CSF) om te zoeken naar specifieke infecties die de verlamming kunnen veroorzaken. De symptomen kunnen zich snel voordoen, maar in veel gevallen zijn ze progressief en verergeren ze in de loop van dagen en weken naarmate de verlamming zich vanuit de achterpoten over het lichaam verspreidt en de ademhaling steeds meer wordt aangetast. Als de ontsteking zo ver is gevorderd dat uw hond moeite heeft met ademhalen, moet hij mogelijk een paar dagen in het ziekenhuis worden opgenomen totdat hij volledig buiten levensgevaar is. Sommige patiënten kunnen ernstige ademhalingsproblemen ontwikkelen, waardoor beademing nodig is totdat het systeem voldoende hersteld is zodat de hond weer gemakkelijk kan ademen. Omdat getroffen dieren vaak geen water kunnen drinken, zal uw dierenarts ook intraveneus vocht toedienen als uw hond uitgedroogd is. Afhankelijk van hoe ver de ziekte gevorderd is, kan uw hond ook fysiotherapie nodig hebben vanwege algemene spieratrofie. Goede thuiszorg is essentieel voor een snel en succesvol herstel. Sommige getroffen honden hebben mogelijk speciale aandacht nodig voor voeding en drinken; het kan zelfs nodig zijn om uw hond een paar dagen met de hand te voeren totdat hij weer zelfstandig kan eten. Rust is essentieel, en de gemakkelijkste manier om dat te bereiken is door een rustige, comfortabele plek in huis te creëren, weg van ingangen en drukbezochte ruimtes, waar uw hond kan herstellen. Zorg ervoor dat de hond niet overprikkeld raakt en niet gestoord wordt door actieve kinderen of andere huisdieren. Als het moeilijk is om de beweging van uw hond te beperken, kan benchrust een meer praktische optie zijn. Terwijl uw hond rust, is het belangrijk om hem gedurende de dag regelmatig te controleren en hem ongeveer elke vier uur van de ene naar de andere zijde te draaien om doorligwonden te voorkomen, die kunnen ontstaan door langdurig in één positie te liggen. Regelmatig wassen is ook nodig om verbranding door urine en ontlasting te voorkomen. Blijf tijdens de herstelperiode zoveel mogelijk thuis en maak alleen korte, rustige uitstapjes naar buiten om te plassen en te poepen. Als uw hond te verlamd is om te lopen, moet u mogelijk met uw dierenarts overleggen of een katheter nodig is. Uw dierenarts zal u informeren over de fysiotherapieprotocollen om verdere verergering van verzwakte spieren te voorkomen, maar het masseren van de spieren en het voorzichtig strekken van de poten van de hond zal helpen om overmatige spieratrofie te voorkomen. Het kan nodig zijn om uw hond gedurende enkele maanden naar een dierenarts-fysiotherapeut te brengen voor fysiotherapiesessies. Blijf in contact met uw dierenarts en bespreek eventuele complicaties die u in de loop van de tijd opmerkt en de vooruitgang die uw hond boekt. Mogelijk moet u uw hond elke twee tot drie weken naar de dierenarts brengen voor een voortgangscontrole. Het herstel verloopt voor elke hond anders. Sommige honden herstellen snel, binnen enkele dagen of weken, terwijl anderen nooit volledig herstellen. Thuiszorg en therapie zijn in beide gevallen essentieel. Meld u aan voor wekelijkse tips en inzichten over de gezondheid van uw huisdier van onze dierenartsen.