Hyposthenurie

De normale concentratie en regulatie van urine is normaal gesproken afhankelijk van een complexe interactie tussen antidiuretisch hormoon (ADH), de eiwitreceptor voor ADH op de niertubulus (de buis die een rol speelt bij het filteren, reabsorberen en uitscheiden van opgeloste stoffen in de bloedbaan) en overmatige spanning in het nierweefsel. Hyposthenurie is een klinische aandoening waarbij de urine chemisch uit balans is. Dit kan het gevolg zijn van trauma, abnormale hormoonafgifte of overmatige spanning in de nier. Afwijkingen kunnen ook optreden als gevolg van verstoring van de synthese, afgifte of werking van ADH, beschadiging van de niertubulus en veranderde spanning (toniciteit) van het weefsel in de nier (merginterstitium). Er is geen hondenras dat meer of minder vatbaar lijkt te zijn voor deze aandoening. De symptomen hangen af van de onderliggende oorzaak van de aandoening. Enkele veelvoorkomende symptomen zijn: Elke aandoening of elk geneesmiddel dat de afgifte of werking van ADH verstoort, de niertubulus beschadigt, medullaire uitspoeling veroorzaakt of een primaire dorststoornis veroorzaakt. Uw dierenarts zal een grondig lichamelijk onderzoek bij uw hond uitvoeren, waarbij rekening wordt gehouden met de voorgeschiedenis van de symptomen en mogelijke incidenten die tot deze aandoening hebben geleid. Er zal een volledig bloedonderzoek worden uitgevoerd, inclusief een chemisch bloedprofiel, een volledig bloedbeeld en een urineonderzoek, met speciale aandacht voor het bepalen van het soortelijk gewicht van de urine. De laatstgenoemde test onthult het functionele vermogen van de nier om afvalstoffen te verwijderen zonder overtollige voedingsstoffen of water af te voeren. Deze tests kunnen een urinewegaandoening bevestigen, met een lage soortelijke massa van de urine van 1,000 tot 1,006 g/ml en een overmatige hoeveelheid alkalische fosfaten (ALP) in het bloedserum, wat zou kunnen wijzen op hypoadrenocorticisme of een primaire leveraandoening. Een hoog cholesterolgehalte is een andere veelvoorkomende bevinding bij honden met hyperadrenocorticisme. Bij honden die lijden aan pyometra (een aandoening van de baarmoeder) of pyelonefritis (een urineweginfectie), zal het aantal leukocyten, een type witte bloedcel, verhoogd zijn en aanwezig zijn in het urinemonster, samen met abnormale hoeveelheden eiwit in de urine, een aandoening die proteïnurie wordt genoemd. Proteïnurie komt vaak voor bij patiënten met pyelonefritis, pyometra en hyperadrenocorticisme. Als er sprake is van een onderliggende aandoening zoals pyelonefritis, zal het urineonderzoek ook ontstekingssediment of bacteriën in de urine aantonen (bacteriurie). Andere laboratoriumtests die uw dierenarts mogelijk wil uitvoeren, zijn het controleren van het ACTH-niveau (adrenocorticotroop hormoon) om de oorzaak van de hyperadrenocorticisme vast te stellen, indien aanwezig. Uw dierenarts zal dus willen onderscheiden of het om een hypofyseafhankelijke tumor gaat of om een bijniertumor. Ook kan er een röntgenfoto worden gemaakt om te bepalen of de nieren of omliggende urinewegen beschadigd zijn. Een intraveneus pyelogram is de meest nauwkeurige diagnostische techniek voor een visueel onderzoek van de nieren, urineleider en blaas. Dit is een minimaal invasieve procedure waarbij contrastvloeistof in de bloedbaan wordt geïnjecteerd. Deze vloeistof hoopt zich op in de nieren en urinewegen en maakt deze zichtbaar op de röntgenfoto. Een echografie kan worden gebruikt om de grootte van de bijnieren, de nieren en de lever, en de grootte en structuur van de baarmoeder te beoordelen (abnormale bevindingen in de grootte van een of meer van deze organen kunnen wijzen op een infectie of een reactie op een infectie). Daarnaast kan een MRI-scan (magnetische resonantiebeeldvorming) of CT-scan (computertomografie) worden gebruikt om een massa in de hypofyse of hypothalamus (die het zenuwstelsel via de hypofyse met het endocriene systeem verbindt) te beoordelen, wat een mogelijke oorzaak kan zijn van centrale diabetes insipidus of hyperadrenocorticisme. De behandeling van hyposthenurie hangt af van de onderliggende aandoening. Zelfs als uw hond overmatig plast of moeite heeft om op tijd naar buiten te gaan, beperk dan de waterinname van uw hond niet, tenzij dit nodig is gezien de definitieve diagnose en is aanbevolen door uw dierenarts. Uw dierenarts zal vervolgbezoeken inplannen om het soortelijk gewicht van de urine, de vochtbalans, de nierfunctie en de elektrolytenbalans van uw hond te controleren. Uitdroging is een mogelijke complicatie bij hyposthenurie en kan snel levensbedreigend worden. Daarom is het belangrijk ervoor te zorgen dat uw hond te allen tijde voldoende gehydrateerd is. Meld u aan voor wekelijkse tips en inzichten over de gezondheid van uw huisdier van onze dierenartsen.