Hypokaliëmie

Hypokaliëmie verwijst naar een lagere dan normale concentratie kalium in het bloed. Kalium is een essentieel element van een belangrijke groep bloedmineralen, de elektrolyten, en speelt een rol in zowel cellulaire als elektrische functies, zoals de geleiding van elektrische ladingen in het hart, de zenuwen en de spieren. Een lager kaliumgehalte in het bloed zal daarom het normale functioneren van deze weefsels belemmeren. De symptomen hangen samen met de onderliggende oorzaak van hypokaliëmie. Enkele van de meest voorkomende zijn: U dient een gedetailleerde beschrijving te geven van de gezondheidsgeschiedenis van uw hond, het begin en de aard van de symptomen, en mogelijke incidenten of omstandigheden die tot deze aandoening hebben geleid. Uw dierenarts zal een grondig lichamelijk onderzoek uitvoeren om alle lichaamssystemen te beoordelen. Routinematige bloedonderzoeken, waaronder een volledig bloedbeeld, biochemisch profiel en urineonderzoek, zijn belangrijk voor de diagnose van hypokaliëmie en de onderliggende oorzaak ervan. Bij patiënten met chronisch nierfalen kunnen bloedonderzoeken normochrome (normaal hemoglobinegehalte van de rode bloedcellen), normocytische (verlaagd hemoglobinegehalte) en niet-regeneratieve (beenmerg reageert onvoldoende op de verhoogde vraag naar rode bloedcellen) anemie aan het licht brengen. Bij patiënten met hypokaliëmie als gevolg van nierfalen kunnen ook hogere waarden van ureumstikstof (afvalproducten [ureum] in het bloed die normaal gesproken via de urine worden uitgescheiden en uit het lichaam worden verwijderd) en creatinine worden aangetroffen. Urineonderzoek kan een onvoldoende urineconcentrerend vermogen aantonen bij patiënten met chronisch nierfalen. Bij diabetici kan urineonderzoek hoge glucosewaarden en ketonlichamen in de urine aantonen. Röntgenfoto's van de buik, echografie, computertomografie (CT-scan) en magnetische resonantiebeeldvorming (MRI) kunnen ook worden gebruikt om de onderliggende oorzaak van hypokaliëmie vast te stellen. Uw hond moet mogelijk worden opgenomen in het ziekenhuis als zijn toestand ernstig genoeg is om een spoedbehandeling te rechtvaardigen. De eerste behandeling bestaat uit suppletie met kalium en behandeling om gevaarlijke symptomen zoals een onregelmatige hartslag en verlamming van de ademhalingsspieren te stabiliseren. Zodra uw hond is gestabiliseerd, worden onderhoudsdoses kalium toegediend. Zodra de diagnose is gesteld, kan de onderliggende ziekte worden behandeld om een nieuwe episode van hypokaliëmie te voorkomen. Het is mogelijk dat het kaliumgehalte van uw hond elke 6 tot 24 uur moet worden gecontroleerd, vooral in de beginfase van de behandeling. Neem contact op met uw dierenarts als u thuis tijdens de behandeling veranderingen in de symptomen opmerkt. Meld u aan voor wekelijkse tips en inzichten over de gezondheid van uw huisdier van onze dierenartsen.