Hypermetrie en dysmetrie

Dysmetrie en hypermetrie zijn uiterlijke symptomen van een disfunctie in de zenuwbanen die de vrijwillige bewegingen van een hond aansturen. Meer specifiek wordt dysmetrie gekenmerkt door het onvermogen van de hond om de snelheid, het bereik en de kracht van zijn bewegingen in te schatten – letterlijk een onvermogen om de ruimte te meten. Hypermetrie beschrijft daarentegen het overschrijden van de beoogde locatie, ofwel het te hoog opstappen. Mogelijke symptomen van een aandoening van het cerebellum zijn onder andere: Trauma aan de hersenen of de rug is vaak de voornaamste oorzaak van ruggenmerg- of hersenletsel, wat leidt tot gebrek aan coördinatie of overstrekking van de ledematen. Beschadigingen aan het cerebellum, het deel van de hersenen dat verantwoordelijk is voor de coördinatie van vrijwillige bewegingen en evenwicht, of aan de zenuwen die naar het cerebellum leiden, worden beschouwd als een van de oorzaken van deze symptomen. Beschadigingen kunnen worden veroorzaakt door een beroerte of door tumoren in de buurt van deze zenuwen. Uw dierenarts zal een grondig lichamelijk onderzoek bij uw hond uitvoeren, waarbij rekening wordt gehouden met de voorgeschiedenis van de symptomen en mogelijke incidenten die tot deze aandoening hebben geleid. Als er geen andere tekenen van een cerebellaire aandoening zijn, is het belangrijk om vast te stellen of een hoog optillende gang met de voorpoten normaal is voor uw hond. Sommige honden, vooral kleine rassen, hebben van nature een hoog optillende gang met hun voorpoten, dus uw dierenarts zal willen onderscheiden wat normaal is en wat een onderliggende oorzaak voor de afwijkende bewegingen zou kunnen zijn. Als er geen andere tekenen van een cerebellaire aandoening zijn, is het belangrijk om bij de eigenaar na te gaan of een hoog optillende gang met de voorpoten normaal is voor zijn of haar hond. Diagnostische beeldvorming, zoals röntgenfoto's of echografie, wordt over het algemeen uitgevoerd om mogelijk letsel of schade aan de hersenen en het ruggenmerg te beoordelen en wordt met name aanbevolen voor oudere dieren. Uw dierenarts zal de reacties van uw hond op prikkels controleren. Een standaardtest is het controleren van de schrikreactie, ofwel de schrikreflex, een onvrijwillige oogreactie die optreedt wanneer een vinger richting de ogen wordt gestoken. Als de hond niet reflexmatig zijn ogen sluit en wegtrekt wanneer uw dierenarts dit doet, kan uw arts aannemen dat er sprake is van verminderd gezichtsvermogen of een neurologische aandoening. Als de aandoening ernstig is en/of snel verergert, wordt hospitalisatie aanbevolen voor een onmiddellijk diagnostisch onderzoek en behandeling. Als de aandoening mild is of langzaam verergert, vindt de behandeling vaak poliklinisch plaats. Over het algemeen worden honden met deze aandoening in een afgesloten ruimte gehouden om te voorkomen dat ze gewond raken tijdens hun herstel. U moet een plek in huis creëren waar uw hond comfortabel en rustig kan rusten, weg van andere huisdieren, actieve kinderen en drukke gangen. Uitstapjes naar buiten voor het plassen en poepen moeten kort en gemakkelijk zijn voor uw hond tijdens de herstelperiode. U kunt overwegen om uw hond korte tijd in een bench te laten rusten als het moeilijk is om hem op één plek te houden. Het is echter belangrijk dat u uw hond niet te lang alleen laat, omdat dit een zeer stressvolle periode voor het dier kan zijn. Het herstelproces van uw hond zal er baat bij hebben als hij door u getroost wordt. Het wordt aanbevolen om periodieke neurologische onderzoeken uit te voeren om de vooruitgang van uw hond te volgen. Meld u aan voor wekelijkse tips en inzichten over de gezondheid van uw huisdier van onze dierenartsen.