Hondenwratten

Canine virale papillomatose klinkt ernstig, nietwaar? Maar de term is slechts een technische beschrijving voor wratten (papillomen) bij honden. Hoewel een diagnose van hondenwratten zelden ernstig is, is het wel de moeite waard om er aandacht aan te besteden, vooral om wratten bij honden niet te verwarren met andere, nare ziektes. Elke hond kan wratten krijgen, maar ze komen vaker voor bij honden met een verzwakt immuunsysteem of honden die veel tijd doorbrengen met andere honden. Jonge honden krijgen vaak wratten in hun bek, terwijl de huid van oudere honden vaker wordt aangetast. Bepaalde rassen lijken ook een verhoogd risico te hebben op wratten, waaronder: Klik hier om deze medische illustratie te downloaden. Wratten bij honden lijken vaak op een kleine bloemkool, maar er bestaan ook andere, zeldzamere typen, waaronder een omgekeerd papilloom (meestal een stevige bult met een stip in het midden) en donkere, schilferige huidplekken met een onregelmatig oppervlak. Wratten kunnen zich ontwikkelen in en rond de bek van een hond, rond de ogen, tussen de tenen en vrijwel overal op de huid. Sommige honden ontwikkelen slechts één of enkele wratten die zo klein zijn dat ze gemakkelijk over het hoofd worden gezien. In andere gevallen kunnen hele delen van het lichaam van een hond bedekt zijn met wratten van verschillende groottes. Wratten in en rond de bek van een hond kunnen het moeilijk maken voor de hond om normaal te eten en te drinken. Wratten op de poten van een hond kunnen kreupelheid veroorzaken, vooral als het gebied gewond raakt of geïnfecteerd wordt. Wratten bij honden worden veroorzaakt door een infectie met papillomavirussen. Er zijn veel verschillende typen canine papillomavirussen geïdentificeerd, en elk type veroorzaakt doorgaans een specifieke vorm van de ziekte (bijvoorbeeld wratten in en rond de mond versus wratten aan de poten). Honden met wratten zijn besmettelijk voor andere honden, maar niet voor andere dieren of mensen. Zodra een hond besmet is met één type papillomavirus, is hij immuun voor dat type, maar niet voor andere typen. Het papillomavirus kan wekenlang in de omgeving overleven, dus het is mogelijk dat een hond met wratten het virus achterlaat op een bepaalde plek, waardoor een andere hond het virus later via die locatie kan oplopen. Papillomavirussen dringen het lichaam binnen via een wondje in de huid en een infectie ontstaat wanneer het immuunsysteem van een hond het virus niet kan bestrijden voordat het zich kan nestelen. Het duurt over het algemeen vier tot zes weken voordat er wratten ontstaan nadat een hond besmet is geraakt met het papillomavirus. In de meeste gevallen kan een dierenarts een hondenwrat diagnosticeren met alleen een lichamelijk onderzoek. Als er twijfels zijn over de diagnose, kan de dierenarts een weefselmonster afnemen en dit naar een patholoog sturen voor identificatie. Wratten verdwijnen over het algemeen vanzelf binnen zes tot acht weken, naarmate de hond immuniteit tegen het virus opbouwt. Er zijn echter gevallen waarin veterinaire behandeling noodzakelijk is: Soms zijn hondenwratten zo talrijk, groot of zitten ze op zulke plekken dat ze secundaire symptomen veroorzaken, zoals kreupelheid, moeite met eten of drinken, of oogirritatie. Wratten kunnen bloeden of geïnfecteerd raken met bacteriën. In zeldzame gevallen kunnen wratten die niet vanzelf verdwijnen, zich ontwikkelen tot kwaadaardige tumoren. Over het algemeen geldt dat wratten die langer dan drie tot vijf maanden aanwezig zijn, behandeld moeten worden. Honden die immunosuppressiva gebruiken of andere ernstige gezondheidsproblemen hebben, kunnen mogelijk niet zonder hulp van hun wratten afkomen. Als het slechts om één of een klein aantal wratten gaat, is chirurgische verwijdering de aangewezen behandeling. Dit kan met een scalpel, laser of cryochirurgie (waarbij intense kou wordt gebruikt om de wrat te vernietigen). Medicatie is vaak nodig wanneer een groot aantal wratten problemen veroorzaakt bij de hond. Helaas is het moeilijk om de effectiviteit van deze behandelingen te beoordelen, aangezien de meeste wratten bij honden vanzelf verdwijnen. De volgende behandelingen zijn echter door dierenartsen uitgeprobeerd: Interferon: een geneesmiddel dat via de mond of injectie wordt toegediend en het immuunsysteem stimuleert. Imiquimod: een lokaal antiviraal en antitumor geneesmiddel Cimetidine: een oraal geneesmiddel dat mogelijk een positief effect heeft op het immuunsysteem