Hepatozoonose

Hepatozoonose bij honden is een infectieziekte die wordt veroorzaakt door een eencellig organisme, een protozoön. Er zijn twee hoofdtypen hepatozoonose: Hepatozoon canis, overgedragen door de bruine hondenteek, en Hepatozoon americanum, overgedragen door de Golfkustteek. Een hond kan besmet raken door een besmette teek in te slikken of door prooidieren te eten die besmet zijn met teken. Honden die jagen of aas eten in de buitenlucht, of honden die leven in gebieden met een hoge populatie bruine hondenteken of kustteken, lopen een groter risico op besmetting. In de meeste gevallen vertoont een hond 4 tot 10 weken na het inslikken van de teek symptomen. De ziekte komt voor in het zuidoosten en zuid-centrale deel van de Verenigde Staten, met name in Texas, Louisiana, Alabama, Georgia, Mississippi, Oklahoma, Tennessee en Florida, waar de Golfkustteek en de bruine hondenteek vaker voorkomen. Hepatozoonose veroorzaakt door H. Americanum kan slopend zijn en zonder behandeling binnen enkele maanden fataal aflopen. Huisdiereigenaren lopen geen risico, omdat de ziekte niet op mensen kan worden overgedragen. Een infectie met H. canis is over het algemeen minder ernstig, en aangezien deze organismen graag in het immuunsysteem (lymfeklieren en beenmerg) en bloedopslagorganen (milt) leven, veroorzaken ze vaak symptomen zoals vergrote lymfeklieren, bleek tandvlees en lethargie. Sommige huisdieren die besmet zijn met H. canis hebben zeer milde of zelfs onmerkbare symptomen. Bij infecties met H. americanum kunnen de symptomen zonder behandeling slopend worden. Symptomen kunnen onder meer zijn: Huisdiereigenaren kunnen in eerste instantie merken dat de hond niet graag opstaat, stijf loopt en lusteloos is door koorts. Ze kunnen ook merken dat de hond overgevoelig wordt voor aanraking (hyperesthesie) en zichzelf gaat krabben of verwonden. Naarmate de aandoening verergert, kan een hond spierverlies lijden. In tegenstelling tot de meeste door teken overgedragen ziekten, die via een tekenbeet worden verspreid, wordt hepatozoonose overgedragen door het inslikken van een besmette teek. Honden kunnen de infectie ook oplopen door het eten van een met teken besmet karkas van een wild dier. Recent onderzoek heeft bovendien aangetoond dat honden de infectie kunnen krijgen door het eten van een wild dier dat de infectie heeft, zelfs als de hond geen teek rechtstreeks opeet. Gelukkig kan deze ziekte niet van hond op hond worden overgedragen. De diagnose van hepatozoonose bij honden begint met een uitgebreide anamnese van de dagelijkse routine van de hond, de geografische locatie en recente blootstelling aan teken. Andere diagnostische methoden kunnen zijn: Een dierenarts zal in het bloed zoeken naar bloedarmoede en naar een verhoogd aantal neutrofielen, een type witte bloedcel. Zelden kan de ziekteverwekkende protozoön in het bloed van uw huisdier worden aangetroffen. Op röntgenfoto's zal een dierenarts zoeken naar botafwijkingen. Deze onderzoeken worden allemaal gebruikt om andere aandoeningen met vergelijkbare symptomen uit te sluiten, zoals pondylitis dissecans, meningitis, hondenziekte en polyartritis (evenals andere door teken overgedragen ziekten bij honden). Nadat deze eerste tests zijn uitgevoerd, zal uw dierenarts waarschijnlijk een PCR-test aanvragen om de infectie te bevestigen. Een PCR-test spoort het DNA van de protozo in de bloedbaan van de hond op. Een biopsie van spierweefsel kan nodig zijn om de aanwezigheid van de protozo te bevestigen, aangezien dit de belangrijkste plek is waar het organisme leeft. Hoewel er geen langetermijngenezing is voor hepatozoonose, kunnen behandelingen de symptomen verlichten en de overlevingsduur verlengen. Behandelingen omvatten hydratatie, ondersteunde voeding met een calorierijk dieet en niet-steroïde ontstekingsremmers om ontstekingen te verminderen, evenals pijnstillers. Waarschijnlijk zal medicatie tegen protozoën worden voorgeschreven, wat de levensduur en de levenskwaliteit kan verhogen. Er worden doorgaans twee therapieopties gebruikt. De meest voorkomende therapie maakt gebruik van drie medicijnen, die samen TCP worden genoemd: T staat voor trimethoprim-sulfadiazine (een antibioticum) C staat voor clindamycine (ook een antibioticum) P staat voor pyrimethamine (een antiparasitair middel) Een andere behandelingsoptie maakt gebruik van ponazuril, een antiparasitair middel dat ook afzonderlijk kan worden gebruikt. Uw dierenarts zal waarschijnlijk een langdurige behandeling met decoquinaat (een antiparasitair middel dat met voer kan worden gemengd) aanbevelen, tweemaal daags gedurende 2 jaar, om de kans op terugkeer van de symptomen te verkleinen.