Fecale incontinentie

Darminkontinentie bij honden treedt op wanneer een hond de controle over zijn darmen verliest, waardoor hij zijn ontlasting niet kan ophouden. In sommige gevallen weet het dier wel dat het moet poepen, maar kan het de ontlasting niet ophouden. Dit komt meestal voor bij aandoeningen van de dikke darm, het rectum of de anus. In andere gevallen is de hond zich er mogelijk helemaal niet van bewust dat hij moet poepen. Dit komt vaker voor bij incontinentie veroorzaakt door een neurologische aandoening of een ruggenmergletsel. Als een hond weet dat hij moet poepen, maar zijn ontlasting niet kan ophouden, kunnen de volgende signalen zich voordoen: Kleine of frequente stoelgang Overmatig likken van het perianale gebied Honden met neurologische oorzaken voor hun darminkontinentie kunnen ogenschijnlijk willekeurig of in rust ontlasten, vaak zonder dat ze zich daarvan bewust zijn. Deze vorm van darminkontinentie gaat vaak gepaard met andere neurologische symptomen, zoals: Veranderingen in het gangpatroon, zoals het slepen van de achterpoten, wankelen of instabiliteit Pijn bij druk op de wervelkolom, wat kan leiden tot schrikken en/of geluiden maken. Aandoeningen van de dikke darm, endeldarm of anus die incontinentie kunnen veroorzaken, zijn onder andere: Perianale chirurgie, zoals het verwijderen van de anaalklieren Perianale fistels (afvoergangen rond de anus) Ontstekings- of infectieuze darmaandoening Onverstandige of intolerante voeding, leidend tot ernstige diarree Neurologische aandoeningen die darminkontinentie kunnen veroorzaken, zijn onder andere: Lumbosacrale stenose (vernauwing van het wervelkanaal nabij de overgang van de wervelkolom naar het bekken) Infectie in het ruggenmerg of tussen de tussenwervelschijven Fibrocartilagineuze embolie (ruggenmerginfarct) Aangeboren afwijkingen zoals spina bifida Dysautonomie (een storing in het functioneren van het autonome zenuwstelsel) Sommige van deze aandoeningen komen vaker voor bij bepaalde rassen. Zo hebben honden van grote en reuzenrassen een grotere kans op fibrocartilagineuze embolie; Bulldogs hebben een grotere kans op aangeboren wervelafwijkingen; en Teckels zijn vatbaar voor tussenwervelschijfaandoeningen.