Chronische hypertrofische pylorusgastropathie

Chronische hypertrofische pylorusgastropathie, ook wel pylorusstenose genoemd, is een vernauwing van het pyloruskanaal als gevolg van een overmatige groei van de spieren in dat gebied. Dit deel van de maag staat in verbinding met het eerste deel van de dunne darm, het duodenum. De exacte oorzaak van de aandoening is nog onbekend, maar er is vastgesteld dat deze ofwel aangeboren (bij de geboorte aanwezig) is, ofwel later in het leven ontstaat. Aangeboren hypertrofische pylorusstenose komt vaak voor bij boxers, Boston terriers en bulldogs. De verworven vorm van de aandoening komt daarentegen vaker voor bij Lhasa apso's, Shih Tzu's, Pekingeesjes en poedels. Reuen zijn ook vatbaarder voor deze aandoening dan teven. De ernst van de symptomen hangt rechtstreeks samen met de mate van vernauwing van het pyloruskanaal; deze omvatten chronisch, intermitterend braken (vaak enkele uren na het eten), verlies van eetlust en gewichtsverlies. Het braaksel kan onverteerd of gedeeltelijk verteerd voedsel bevatten en verdwijnt niet na toediening van medicijnen. De precieze oorzaak van chronische hypertrofische pylorusgastropathie is nog steeds onbekend, hoewel men vermoedt dat het ofwel aangeboren (bij de geboorte aanwezig) ofwel later in het leven verworven is. Risicofactoren die een rol kunnen spelen bij het ziekteproces zijn onder andere: De dierenarts van uw hond zal een gedetailleerde anamnese afnemen en een volledig lichamelijk onderzoek en laboratoriumonderzoek bij het dier uitvoeren. De resultaten van routinematige laboratoriumtests, waaronder een volledig bloedprofiel, biochemisch profiel en urineonderzoek, kunnen variëren afhankelijk van de onderliggende oorzaak. Bij honden met ernstige maagzweren kan bijvoorbeeld sprake zijn van bloedarmoede. Röntgenfoto's kunnen een verwijde maag aantonen als gevolg van vernauwing van het pyloruskanaal. Voor meer gedetailleerde resultaten kan uw dierenarts een gastro-intestinaal bariumcontrastonderzoek uitvoeren, waarbij bariumsulfaat oraal wordt toegediend om de locatie en de omvang van de vernauwing op röntgenfoto's beter zichtbaar te maken. Een andere techniek die soms wordt gebruikt, is fluoroscopie. Bij deze beeldvormingstechniek worden met behulp van een fluoroscoop realtime bewegende beelden van de interne structuren van de hond vastgelegd. De dierenarts kan ook endoscopie gebruiken voor een gedetailleerde evaluatie. Hierbij kijkt hij of zij rechtstreeks in de maag en twaalfvingerdarm met behulp van een endoscoop, een stijve of flexibele buis die in de maag en twaalfvingerdarm wordt ingebracht om het gebied visueel te inspecteren en te fotograferen. Abdominale echografie kan ook helpen bij het opsporen van een vernauwing van het pyloruskanaal. De behandeling hangt af van de ernst van het probleem. Na de diagnose zal uw dierenarts de behandeling bepalen, inclusief een eventuele operatie. Een operatie wordt het meest gebruikt om een vernauwing van het pyloruskanaal te corrigeren. Vochttherapie wordt daarentegen gebruikt om een uitgedroogd dier als gevolg van chronisch braken te stabiliseren. De dierenarts zal de juiste voeding (licht verteerbaar, vetarm dieet) en bewegingsbeperkingen voorschrijven, vooral als de hond een operatie heeft ondergaan. Mocht het defect terugkeren, dan is een ingrijpendere chirurgische ingreep nodig. De algehele prognose na een operatie is uitstekend en de meeste dieren reageren goed. In het geval van een tumor is de prognose echter niet goed. Meld u aan voor wekelijkse tips en inzichten over de gezondheid van uw huisdier van onze dierenartsen.