Anisocorie

Anisocorie is een aandoening waarbij de pupillen van een hond verschillende groottes hebben. De pupil, een kleine donkere cirkel in het midden van het oog, kan zijn grootte aanpassen om licht in de achterkant van het oog te laten vallen en zo het zicht te verbeteren. Bij weinig licht verwijdt (vergroot) een normale pupil zich om meer licht binnen te laten, waardoor uw hond schaduwen kan waarnemen en zich in een schemerige omgeving kan oriënteren. Omgekeerd vernauwt (verkleint) de pupil zich bij fel zonlicht, waardoor er minder licht op het netvlies valt, zodat uw hond scherp kan zien. Normale, gezonde pupillen zijn symmetrisch en veranderen, zowel bij verwijding als vernauwing, gelijktijdig van grootte. Wanneer de ene pupil aanzienlijk groter is dan de andere, spreken we van anisocorie. De pupil wordt omgeven door de iris, de gekleurde ring van het oog. Het zijn de spieren van de iris en de zenuwen die door het oog, gezicht en de hersenen lopen die de grootte van de pupillen regelen. Verschillende ziekten en aandoeningen kunnen deze zenuwen en spieren aantasten, waardoor het vermogen om de pupillen op de juiste manier te vernauwen en te verwijden wordt beïnvloed. Er zijn ook enkele aandoeningen die de hersenen kunnen beïnvloeden en de noodzakelijke signalen voor een normale pupilvernauwing kunnen verstoren. Hoewel veel van deze aandoeningen chronisch van aard zijn, is het belangrijk om zo snel mogelijk een dierenarts te raadplegen als u merkt dat anisocorie plotseling optreedt. Anisocorie komt relatief zelden voor. Hoewel het onschadelijk kan zijn, is dat niet altijd het geval. Plotselinge anisocorie wordt beschouwd als een medische noodsituatie, vooral als het na een trauma optreedt. Wanneer een ziekte of trauma de zenuwen of spieren die de pupilgrootte regelen verstoort, kan een van de pupillen abnormaal verwijden of vernauwen. Hoewel licht een rol speelt bij het veranderen van de pupilgrootte, zijn ook het sympathische en parasympathische zenuwstelsel hierbij betrokken. Het sympathische zenuwstelsel wordt vaak aangeduid als de 'vecht-of-vlucht'-reactie. Het is het deel van het zenuwstelsel van een dier dat wordt geactiveerd bij gevaar of intense fysieke inspanning. Wanneer het sympathische zenuwstelsel wordt geactiveerd, verwijden de pupillen zich om meer licht op het netvlies te laten vallen, waardoor het zicht verbetert. Dit is de reden waarom angstige honden vaak verwijde pupillen hebben. Het parasympathische zenuwstelsel daarentegen wordt ook wel de 'rust-en-verteringsreactie' genoemd. Het wordt geactiveerd tijdens perioden van ontspanning. Wanneer een hond eet of rust, treedt het parasympathische zenuwstelsel in werking, waardoor de pupillen zich vernauwen. De mechanismen die betrokken zijn bij het veranderen van de pupilgrootte vereisen de samenwerking van meerdere elementen: zenuwen, spieren, de hersenen en het netvlies. Als een van de processen in dit traject verstoord raakt, kunnen er afwijkingen optreden. Deze afwijkingen kunnen zich manifesteren aan het oppervlak van het oog, in de spieren van de iris, langs de zenuwen die met het oog verbonden zijn, in het netvlies of zelfs in de hersenen zelf. Anisocorie betekent dat de pupillen ongelijke grootte hebben, wat erop wijst dat de ene pupil abnormaal verwijd of vernauwd is. Er kunnen verschillende klinische verschijnselen optreden bij anisocorie bij honden, afhankelijk van de onderliggende oorzaak. Naast asymmetrische pupilgroottes kunnen een of meer van de volgende verschijnselen worden waargenomen: Roodheid van het bindvlies, het witte gedeelte van de oogbol Lastheid of verminderd activiteitsniveau Verschillende aandoeningen kunnen leiden tot anisocorie bij honden. Sommige van deze aandoeningen zijn chronisch en relatief goedaardig, andere zijn ernstiger: Irisatrofie: Bij deze aandoening treden veranderingen op in de iris, het gekleurde deel van het oog van de hond. Dit komt vaker voor bij oudere honden van kleine rassen, zoals de chihuahua, de dwergpudel en de dwergschnauzer. Beschadiging van het hoornvlies: Het hoornvlies, het doorzichtige oppervlak van het oog, kan beschadigd raken, vaak in de vorm van krassen die hoornvlieszweren worden genoemd. Deze zweren kunnen erg pijnlijk zijn en leiden tot een kleinere pupil in het getroffen oog. Hoofdtrauma: Incidenten zoals aangereden worden door een auto, geschopt worden door een groot boerderijdier of vallen kunnen de intracraniële druk verhogen als de hersenen gekneusd of bloedend zijn. Deze druk kan vervolgens leiden tot anisocorie doordat de zenuwen die naar de ogen lopen, worden samengedrukt. Glaucoom: Glaucoom is een abnormale verhoging van de druk in het oog. Het is een erfelijke aandoening die kan leiden tot schade aan de oogzenuw, anisocorie (verlies van gezichtsvermogen) en zelfs blindheid. Kanker: Verschillende soorten kanker kunnen ongelijke pupilgroottes veroorzaken. Meningiomen, een van de meest voorkomende soorten hersentumoren bij honden, kunnen de zenuwfunctie van het oog verstoren, wat veranderingen in de pupilgrootte veroorzaakt. Ook kan een tumor die zich in het oog ontwikkelt, leiden tot anisocorie. Syndroom van Horner: Dit syndroom resulteert in eenzijdige gezichtsverlamming, een verhoogd derde ooglid en een vernauwde pupil. Het is het gevolg van schade aan het sympathische zenuwstelsel, veroorzaakt door ziekte of letsel. Middenoorontsteking: Wanneer een oorontsteking diep in het oor doordringt, kan de ontsteking de omliggende zenuwen aantasten, wat kan leiden tot een kleine pupil aan de aangedane zijde.