Anaerobe infecties

Anaerobe infecties zijn infecties waarbij bacteriën het best gedijen bij afwezigheid van vrije zuurstof. Deze bacteriën komen daarom vaak voor in de mond, rond het tandvlees; in diepe wonden, zoals wonden veroorzaakt door een prikwond; in wonden veroorzaakt door een botbreuk, waarbij het bot door het oppervlak heen is gebroken; en in diepe bijtwonden van andere dieren. Een anaerobe infectie moet worden vermoed wanneer een wond zeer langzaam geneest. Hoewel anaërobe bacteriën een normaal onderdeel zijn van de chemische samenstelling van het lichaam en in symbiose leven in de buikholte, het vaginale kanaal, de darmen en de mond, kunnen ze, wanneer er iets gebeurt dat het evenwicht van de bacteriën verstoort, zoals bij een operatie, diepe verwondingen of inwendige infecties, het weefsel van de hond binnendringen, wat leidt tot een diepe infectie en weefselsterfte. Indien onbehandeld, kan een anaërobe infectie leiden tot shock en zelfs de dood. Afhankelijk van de oorzaak van de anaerobe infectie kunnen honden verschillende symptomen vertonen. Honden die bijvoorbeeld een anaerobe bacteriële infectie hebben opgelopen door een wond, kunnen bijtsporen vertonen, pus uit de wond hebben of open botbreuken (waarbij bot uitsteekt). Bovendien genezen wonden die geïnfecteerd zijn met anaerobe bacteriën langzaam. Andere veelvoorkomende symptomen van anaerobe bacteriële infecties bij honden zijn koorts, kreupelheid, moeite met eten en verlies van eetlust (gerelateerd aan een infectie van het tandvlees). Er zijn ook verschillende soorten bacteriën die tot infecties kunnen leiden, waaronder: De uiteindelijke oorzaak van een anaerobe bacteriële infectie is een verstoring van het normale bacteriële evenwicht in het lichaam van de hond. Dit kan het gevolg zijn van een diepe verwonding, trauma of recente chirurgische ingrepen (zoals een buikoperatie of het plaatsen van metalen implantaten ter ondersteuning van gebroken botten). U moet uw dierenarts een grondige beschrijving geven van de gezondheidsgeschiedenis van uw hond, het begin van de symptomen en mogelijke incidenten die tot deze aandoening hebben geleid, zoals verwondingen (zelfs lichte verwondingen), gevechten die uw hond mogelijk met een ander dier heeft gehad, problemen met eten (die verband kunnen houden met een mondinfectie) en eventuele recente operaties. Uw dierenarts moet andere oorzaken uitsluiten voordat een anaerobe infectie kan worden vastgesteld. Standaardonderzoeken omvatten een chemisch bloedprofiel, een volledig bloedbeeld en een urineonderzoek. Elk van deze onderzoeken kan een hoger dan normaal aantal witte bloedcellen of aanwijzingen voor een systemische infectie aantonen. Uw dierenarts zal monsters nemen van eventueel pus en van het weefsel (huid/spier) rond de wond om in het laboratorium te worden gekweekt (gekweekt) zonder zuurstof. Als er groei is, kan dit worden gezien als een bevestiging van de aanwezigheid van anaërobe bacteriën. Uw dierenarts zal uw hond langdurig antibiotica voorschrijven. Hoewel het frustrerend kan zijn om uw hond wekenlang pillen te geven, is het essentieel om dit gedurende de hele kuur te doen, zelfs nadat de symptomen zijn verdwenen en uw hond zich beter lijkt te voelen. Als er zelfs maar een klein beetje van de infectie achterblijft, kan deze in alle hevigheid terugkeren. Vooral honden die er niet van houden, zullen pillen opeten die verstopt zitten in een klein beetje menselijk voedsel. Als u deze methode gebruikt om uw huisdier antibiotica te geven, zorg er dan altijd voor dat de hond de hele hap voedsel heeft opgegeten en doorgeslikt en dat hij het niet ergens uitspuugt waar het verstopt zit (bijvoorbeeld achter een bank). De specifieke behandeling hangt af van de locatie van de infectie. Als de infectie zich in de spieren bevindt (van de poten, rug, achterhand, nek, enz.), zal de dierenarts de wond openen, het dode weefsel verwijderen en het weefsel aan zuurstof blootstellen. Als de anaerobe infectie zich in het lichaam bevindt, bijvoorbeeld in een geïnfecteerde baarmoeder, in de botten of in de buikholte, dan zal de dierenarts de hond moeten verdoven om de wonden operatief te openen, te reinigen en/of te draineren. Deze infecties zijn vaak langdurig en vereisen langdurige antibiotica en controle door een dierenarts. Het is belangrijk om uw hond de antibiotica op tijd en volgens de instructies van uw dierenarts te geven. Als er verband nodig is, laat uw dierenarts dan de reinigings- en verbandprocedures doornemen om ervoor te zorgen dat de wond goed kan genezen. Mogelijk moet u een kraag (Elizabethaanse kraag) gebruiken om te voorkomen dat uw hond bij de wond kan komen. Zorg ervoor dat u uw hond regelmatig terugbrengt voor controleafspraken, zodat wonden indien nodig opnieuw geopend en gereinigd kunnen worden. Ook zullen er tijdens de vervolgbezoeken aan de dierenarts biochemische profielen worden herhaald om de status van de infectie te controleren. Neem tussen de bezoeken door contact op met uw dierenarts als u veranderingen in het gedrag van uw hond opmerkt. Als de hond bijvoorbeeld erg moe lijkt, geen eetlust heeft of roodheid, zwelling of pus vertoont bij de wond, neem dan onmiddellijk contact op met uw dierenarts. Tijdens het genezingsproces kan het nodig zijn om bepaalde activiteiten, zoals zwemmen, te vermijden of de tijd die uw hond buiten doorbrengt te beperken, om te voorkomen dat de geïnfecteerde plek vuil wordt. Meld u aan voor wekelijkse tips en inzichten over de gezondheid van uw huisdier van onze dierenartsen.