Acrale likgranulomen

Het volgende kan links naar Chewy bevatten. PetMD wordt beheerd door Chewy. Een acraal likgranuloom bij honden, ook wel bekend als likgranuloom of acrale likdermatitis, is een huidlaesie die door de hond zelf is veroorzaakt. Deze huidaandoening, die vaak voorkomt op de poten, met name de onderste delen van de ledematen en voeten, wordt veroorzaakt doordat een hond overmatig op dezelfde plek likt. De meest voorkomende plek voor een likgranuloom is de pols, of het carpale gewricht, van de voorpoot. De op één na meest voorkomende locatie is de hak, of enkel, van de achterpoten. Haaruitval, roodheid en verdikte huid zijn allemaal tekenen van de aandoening. Zodra een hond herhaaldelijk aan één plek op zijn huid begint te likken, ontstaat een cyclus van zelfbeschadiging, ontsteking en infectie. De behandeling van deze huidlaesies is vaak slechts beperkt effectief bij chronische aandoeningen. Hoe eerder medisch wordt ingegrepen, hoe groter de kans op een succesvolle behandeling van een likgranuloom bij honden. Als u vermoedt dat uw hond een likgranuloom heeft, is het belangrijk om hem zo snel mogelijk door uw dierenarts te laten onderzoeken. Herhaaldelijk likken is het voornaamste gedragssymptoom, wat resulteert in de ontwikkeling van een duidelijk afgebakende, verheven, stevige, haarloze, geërodeerde tot geërodeerde huidlaesie of huidknobbeltje. Deze laesies zijn vaak rood van kleur en vochtig, omdat speeksel en serum die uit de huid lekken, ervoor zorgen dat ze niet kunnen drogen. Likgranulomen zijn doorgaans ovale huidplekken of bultjes aan de voorkant van een been. Soms zijn meerdere benen aangetast. Likgranulomen leiden vaak tot secundaire bacteriële of schimmelinfecties van de huid en beschadigde haarzakjes. Likgranulomen bij honden worden veroorzaakt door meerdere factoren. Men vermoedt dat deze aandoening zowel een fysieke als een psychologische oorzaak heeft. Likgranulomen ontstaan meestal door verveling, angst, nervositeit of een obsessief-compulsieve stoornis. Onderliggende aandoeningen die likgranulomen kunnen veroorzaken zijn onder andere: Al deze factoren kunnen ertoe leiden dat een hond zichzelf constant likt en huidbeschadigingen oploopt. De meest voorkomende oorzaak van acrale likgranulomen is een allergie, hetzij een omgevingsallergie of een voedselallergie. Deze aandoening komt vooral voor bij middelgrote tot grote hondenrassen en treft het vaakst: Als uw hond overmatig likt en daardoor een huidlaesie heeft ontwikkeld, is dat vaak al voldoende om een likgranuloom vast te stellen, aangezien de locatie en het uiterlijk van de laesie de diagnose bepalen. Het is belangrijk om uw dierenarts alles te vertellen over de voorgeschiedenis van uw hond, inclusief: Een volledig lichamelijk onderzoek kan uw dierenarts helpen de onderliggende oorzaak van de huidafwijking vast te stellen. Hij of zij kan ook een röntgenfoto van het ledemaat aanbevelen om te controleren op artritis of andere bot-/gewrichtsaandoeningen die pijn of ongemak kunnen veroorzaken. Huidonderzoek van de laesie zelf, zoals een acetaattest, een huidkweek, een huidafschraapsel of een huidbiopsie, kan worden aangevraagd: De behandeling van een likgranuloom is grotendeels gebaseerd op de onderliggende oorzaak. Een kraag, zoals een Elizabethaanse kraag of een opblaasbare kraag, is van groot belang om verdere zelfbeschadiging te voorkomen, zowel voordat u de dierenarts kunt bezoeken als daarna, tijdens de behandeling. Verbanden mogen alleen onder begeleiding van uw dierenarts worden aangebracht, omdat het afdekken van een geïnfecteerde wond vocht vasthoudt, vaak de genezing belemmert en de aandoening kan verergeren. Als uw dierenarts vermoedt dat uw hond een voedselallergie heeft, zal een proefvoeding worden gestart, waarbij uw hond een dieet met zeer beperkte ingrediënten krijgt. Het is essentieel dat gedurende deze periode alle andere voedingsmiddelen, inclusief snacks, uit het dieet van uw hond worden geweerd. Medicijnen zoals antibiotica, antischimmelmiddelen, ontstekingsremmers, pijnstillers, kalmeringsmiddelen en/of antihistaminica kunnen worden voorgeschreven. Lokale behandeling met crèmes, doekjes of shampoos wordt vaak aanbevolen om infecties te bestrijden. Veelgebruikte antibiotica voor huidinfecties: Cephalexin, Convenia, Simplicef Veelgebruikte allergiemedicijnen: Apoquel, Zyrtec, hydroxyzine Antischimmelmiddel: ketoconazol (oraal en lokaal) Ontstekingsremmers: carprofen, prednison, Temaril-P