West-Nijlvirus

Het West-Nijl-virus kan encefalitis veroorzaken, een ontsteking van de hersenen. Het wordt verspreid door muggen en komt vaker voor in warmere streken met een grote muggenpopulatie. Hoewel mensen het West-Nijl-virus kunnen oplopen, ontwikkelen de meesten geen symptomen. Eén op de vijf mensen krijgt koorts en slechts één op de 150 ontwikkelt een ernstige ziekte waarbij ze encefalitis of meningitis (ontsteking van de vliezen rond de hersenen en het ruggenmerg) krijgen. Honden vertonen nog minder symptomen dan mensen; de meeste honden vertonen nooit tekenen van het virus. Deze ziekte is echter bijzonder gevaarlijk voor paarden, en vaccinatie tegen het West-Nijl-virus wordt aanbevolen voor alle paarden in Noord-Amerika. Het West-Nijl-virus komt zeer zelden voor bij honden en wordt niet als een medische noodsituatie beschouwd. Puppy's die het virus oplopen, zijn meestal immuungecompromitteerd, oud of erg jong. De symptomen lijken op die van een milde infectie en het virus wordt niet als dodelijk beschouwd bij honden. Hoewel de meeste honden die besmet zijn met het West-Nijl-virus geen symptomen vertonen, kunnen honden die wel symptomen hebben, een of meer van de volgende verschijnselen ervaren: Toevallen of verlamming (zeer zeldzaam) Het West-Nijl-virus wordt overgedragen door vogels. Kraaien, roofvogels en gaaien zijn bijzonder vatbaar voor de ziekte. Wanneer een mug zich voedt met een besmette vogel, loopt de mug het virus op en kan het vervolgens verspreiden naar andere dieren, waaronder honden. Een hond loopt een groter risico op besmetting met het West-Nijl-virus als hij veel aan muggen wordt blootgesteld. Als uw hond symptomen vertoont, zal uw dierenarts eerst een grondige medische anamnese afnemen. Laat het uw dierenarts weten als u thuis ongebruikelijke tekenen of gedragingen bij uw hond hebt opgemerkt en wanneer u deze veranderingen voor het eerst hebt geconstateerd. Vermeld ook of uw huisdier veel aan muggen is blootgesteld. Na het afnemen van een anamnese zal uw dierenarts een lichamelijk onderzoek uitvoeren. Op basis van de bevindingen van het onderzoek kan hij of zij besluiten om bloedonderzoek te doen. Uw dierenarts kan ook aanvullende speciale bloedtesten uitvoeren als er een vermoeden bestaat van West-Nijlvirus. Eén test zoekt naar antistoffen tegen het virus die in de bloedbaan circuleren. Soms wordt het virus vastgesteld door het hersenvocht (CSF) te onderzoeken. Dit vocht wordt afgenomen door een dierenarts die een steriel monster van het hersenvocht verzamelt terwijl uw pup onder narcose is. Er zijn geen specifieke behandelingen voor het West-Nijl-virus. De meeste behandelingen zijn gericht op ondersteunende zorg, net als bij veel andere virussen. Het is belangrijk om ervoor te zorgen dat uw hond voldoende vocht binnenkrijgt en dat hij de juiste voeding krijgt. Soms worden ontstekingsremmende medicijnen zoals carprofen of meloxicam voorgeschreven als uw hond koorts heeft. Soms wordt ziekenhuisopname aanbevolen als intensievere ondersteunende zorg nodig is. Ziekenhuisopname omvat doorgaans intraveneuze vloeistoffen en mogelijk sondevoeding. Gelukkig worden honden zelden ernstig ziek van het West-Nijl-virus en is ziekenhuisopname niet vaak nodig. Het herstel van het West-Nijlvirus verloopt meestal soepel en zonder problemen, waarbij de meeste baasjes niet eens merken dat hun hond besmet is geweest. Mocht bij uw hond echter het West-Nijlvirus worden vastgesteld en hij ziek worden met koorts of andere klinische symptomen, dan kan de ondersteunende zorg vaak thuis worden verleend. Zorg er in dat geval voor dat uw hond gemakkelijk toegang heeft tot vers voer en water. In zeldzame gevallen kan het nodig zijn om uw hond met de hand te voeren om de eetlust te bevorderen. Als uw hond lusteloos is of minder enthousiast over zijn eten na een diagnose van het West-Nijlvirus, kan het nuttig zijn om zijn temperatuur in de gaten te houden. Overweeg de aanschaf van een digitale thermometer als u er nog geen heeft. Als uw hond koorts heeft, kan uw dierenarts ontstekingsremmende pijnstillers voorschrijven die veilig zijn voor honden en die tijdens het herstel gebruikt kunnen worden. Vergeet niet: geef nooit vrij verkrijgbare medicijnen voor mensen aan honden zonder eerst met uw dierenarts te overleggen.