Ventriculaire aritmie

Cardiomyopathie wordt meestal gekenmerkt door een onregelmatige hartslag. Flauwvallen of zelfs plotseling hartfalen kunnen voorkomen, en sommige patiënten kunnen congestief hartfalen ontwikkelen. Cardiomyopathie is specifiek voor de boxer; vergelijkbare symptomen zijn echter ook waargenomen bij Engelse bulldogs. Het komt meestal voor bij honden van minstens twee jaar oud, hoewel er ook symptomen zijn gemeld bij honden van slechts zes maanden oud. Tegelijkertijd vertonen sommige patiënten pas symptomen als ze ouder zijn dan tien jaar. Men vermoedt dat het erfelijk is, maar er is nog geen genetisch defect vastgesteld. U dient een uitgebreide geschiedenis van de gezondheid van uw huisdier te verstrekken voorafgaand aan het ontstaan van de symptomen, inclusief alle informatie die u heeft over de familieachtergrond van uw hond. Uw dierenarts zal de volgende mogelijke oorzaken van de symptomen willen uitsluiten voordat een aangeboren oorzaak van deze aandoening wordt vastgesteld. Een elektrocardiogram (ECG) en een echografie van het hart en/of de buik kunnen bij dit onderzoek worden gebruikt. Er zullen bloedonderzoeken worden aangevraagd, maar in dit geval geen urineonderzoek, omdat dat geen relevante informatie zou opleveren. Een röntgenfoto van de borstkas kan helpen om te bepalen of er sprake is van een vergroot hart of andere tekenen van hartfalen. Als uw dierenarts een hartaandoening vermoedt, kan er een hartmonitor op uw hond worden geplaatst om de ernst en complexiteit van de hartritmestoornis vast te stellen. Dit geeft ook een referentiewaarde voor vergelijking zodra de behandeling is gestart. Uw dierenarts zal allereerst proberen de hartslag te normaliseren en de symptomen te behandelen. Het voorkomen van plotseling overlijden, wat vaak voorkomt bij deze gevallen, is daarbij de grootste prioriteit. De behandeling is complexer wanneer er geen duidelijke symptomen zijn en de medicatie die gewoonlijk wordt voorgeschreven, hartritmestoornissen kan veroorzaken in plaats van ze te verminderen. Uw dierenarts zal bepalen of anti-aritmische medicijnen geïndiceerd zijn. Flauwvallen en een hartaanval lijken vaker voor te komen bij stress en opwinding. Daarom is het wellicht verstandig om zware lichamelijke inspanning met uw hond te vermijden. Er is echter mogelijk geen verband tussen een ongunstige afloop en lichaamsbeweging. U dient het advies van uw dierenarts op te volgen en uw eigen oordeel te gebruiken. Uw dierenarts kan medicijnen voorschrijven om de hartritmestoornis te behandelen. De reactie van honden hierop verschilt per hond, dus als een bepaalde behandeling niet lijkt te werken, is het verstandig om over te stappen op een andere. Uw dierenarts wil mogelijk na de start van de therapie opnieuw een hartmonitor bij uw hond plaatsen om de reactie op de behandeling te evalueren. Dit bepaalt of de medicatie werkt of dat overgeschakeld moet worden op een ander medicijn. Het wordt aanbevolen om de monitor eenmaal per jaar gedurende een bepaalde periode te dragen, evenals een ECG te laten maken om de hartactiviteit te controleren. Honden met deze aandoening lopen altijd risico op plotselinge dood, maar desondanks kunnen veel honden jarenlang met anti-aritmische medicatie worden behandeld. Honden met systolische disfunctie – een aandoening waarbij het hart samentrekt en bloed in gebieden wordt geperst waar het schade kan aanrichten – hebben het minder goed. Maar zelfs deze honden lijken te verbeteren met L-carnitine, een supplement dat wordt gebruikt om de carnitinespiegel te verhogen. Carnitine is essentieel voor een goed functionerend lichaam, omdat het de oxidatie van vetzuren stimuleert. Meld u aan voor wekelijkse tips en inzichten over de gezondheid van uw huisdier van onze dierenartsen.