Stollingsfactordeficiëntie

Stolling vindt plaats wanneer bloed verandert van een vrij stromende vloeistof in een verdikte, gelachtige substantie. In deze toestand wordt het gestolde bloed een stolsel genoemd, en door stolling begint een wond te sluiten. Dit proces is cruciaal voor de genezing. Wanneer uw hond gewond is en oncontroleerbaar blijft bloeden, kan dit een symptoom zijn van een defect in een of meer processen die stolling veroorzaken. Een complexe reeks enzymreacties is betrokken bij de omzetting van bloed van een vloeistof naar een gel. Een storing in een van deze processen kan leiden tot langdurige bloedingen na een verwonding en uiteindelijk tot bloedarmoede door bloedverlies. Het niet stollen van bloed kan ook inwendige bloedingen veroorzaken. Het is cruciaal om te weten op welke symptomen u moet letten. De aandoening of ziekte die in dit medische artikel wordt beschreven, kan zowel honden als katten treffen. Als u meer wilt weten over hoe deze ziekte katten beïnvloedt, kunt u deze pagina in de PetMD-gezondheidsbibliotheek raadplegen. Symptomen van een tekort aan stollingsfactoren kunnen onder andere langdurige bloedingen na een operatie of trauma zijn, een duidelijk extern symptoom. Minder voor de hand liggende symptomen die kunnen wijzen op een stollingsstoornis zijn bloedarmoede door bloedverlies en inwendige bloedingen. Bij bloedarmoede door bloedverlies kunnen de symptomen zich uiten als zwakte, lethargie, kortademigheid, een onregelmatige hartslag, verwardheid en een aandoening die medisch bekend staat als pica – een dwangmatig gedrag dat vaak bedoeld is om een tekort aan mineralen of vitaminen in het bloed te compenseren, in dit geval ijzertekort door bloedverlies. Inwendige bloedingen kunnen zich uiten als bloederig braaksel of ontlasting, bloedingen uit de anus of vagina, ademhalingsproblemen, een abnormaal hartritme, een opgezwollen of harde buik en extreme dorst. Verschillende factoren kunnen de kans bepalen dat uw huisdier lijdt aan een tekort aan stollingsfactoren. Een onderliggende aandoening, zoals een vitamine K-tekort, kan de werking van de lever beïnvloeden. De lever is een van de belangrijkste organen voor de synthese van de enzymen die nodig zijn voor de bloedstolling. Ook andere leverproblemen kunnen het proces van enzymsynthese beïnvloeden. De onderliggende oorzaak van een tekort aan stollingsfactoren kan ook erfelijk bepaald zijn. Een voorbeeld hiervan is hemofilie. Zowel vorm A als vorm B van hemofilie zijn X-gebonden recessieve eigenschappen, waarbij mannetjes overmatig bloeden en vrouwtjes de eigenschap dragen en doorgeven. Hemofilie wordt gekenmerkt door een abnormaal lage hoeveelheid van het eiwit dat nodig is om bloedplaatjes tot een stolsel te binden. Dit eiwit is een van de stollingsfactoren die het lichaam gebruikt voor de stolling van uitwendige en inwendige wonden. Hemofilie kan mild, matig of ernstig zijn en is niet altijd erfelijk. Het kan ook ontstaan wanneer het lichaam antilichamen aanmaakt die de processen van de stollingsfactoren blokkeren. Een ernstig tekort aan stollingsfactoren kan leiden tot een ernstige aandoening. Factoren die de oorzaak kunnen zijn, worden meestal zichtbaar rond de leeftijd van vier tot zes maanden. Een milder tekort kan zich voordoen na een verwonding of na een operatie. Daarnaast kunnen externe omgevingsfactoren een rol spelen bij het ontstaan van stollingsfactordeficiëntie. Inname van rattengif of een slangenbeet kan het vermogen van het lichaam om enzymen en eiwitten normaal te verwerken beïnvloeden. Ook voorgeschreven medicijnen kunnen de bloedstolling beïnvloeden. Langdurig gebruik van antibiotica kan complicaties veroorzaken, en het gebruik van voorgeschreven heparine als antistollingsmiddel (gebruikt om bloedstolsels in de aderen op te lossen) kan leiden tot een accidentele overdosis. Uw dierenarts zal eerst externe factoren willen uitsluiten, zoals toegang tot rattengif of recent contact met een slang of hagedis. Er zal een volledig bloedonderzoek worden aangevraagd en een test van het bloedstollingsvermogen zal worden gebruikt om de oorzaak van de aandoening te bepalen. Als uw hond tekenen vertoont van een verhoogd aantal rode bloedcellen (RBC), een indicatie van regeneratieve anemie, kan dit wijzen op inwendig bloedverlies. Bij ernstig bloedverlies wordt uw hond opgenomen in het ziekenhuis en krijgt hij bloed- en plasmatransfusies. Herhaalde transfusies kunnen zelfs nodig zijn om verdere bloedingen te stoppen of te voorkomen. Uw dierenarts zal waarschijnlijk ook vitamine K voorschrijven, vooral als uw hond rattengif heeft ingeslikt of andere aandoeningen heeft die een tekort aan deze vitamine veroorzaken. Het bloed zal continu worden getest om de effectiviteit van de vitamine K-suppletie te bepalen. De waarden zouden 24 tot 48 uur na aanvang van de therapie moeten normaliseren. De enige manier om te testen of een erfelijke deficiëntie succesvol is behandeld, is door middel van factoranalyse; of de hematomen (ophopingen van gestold bloed) zijn verdwenen en, belangrijker nog, of de bloeding is gestopt. Transfusie kan soms immuunreacties veroorzaken wanneer antilichamen het nieuwe bloed afstoten. Als transfusie de gekozen behandeling is, moet uw huisdier worden gecontroleerd op symptomen van afstoting. Er is geen enkel ras dat er gevoeliger voor is dan een ander, dus er is niets aan te doen om het te voorkomen, tenzij bekend is dat het in de genetische samenstelling van een fokdier zit. Als wordt vastgesteld dat een erfelijke factor verantwoordelijk is voor het tekort aan stollingsfactoren, is het het beste om niet met deze hond te fokken. Meld u aan voor wekelijkse tips en inzichten over de gezondheid van uw huisdier van onze dierenartsen.