Schimmelinfectie van de blaas en/of urinebuis

Schimmelinfecties komen zelden voor bij honden. Sterker nog, omdat schimmels wijdverspreid in de omgeving voorkomen, zijn deze organismen meestal onschadelijk, of is het lichaam goed in staat om eventuele schadelijke effecten van de schimmel te bestrijden. In sommige gevallen, maar niet altijd, kunnen bepaalde soorten schimmels wel symptomen van een infectie in het lichaam veroorzaken. Zo kunnen schimmels bijvoorbeeld de lagere urinewegen koloniseren en infecteren, en kunnen ze ook in de urine terechtkomen nadat ze door de nieren zijn afgevoerd. Honden van elke leeftijd, ras of geslacht kunnen getroffen worden. Zelfs wanneer een schimmelinfectie zich al vergevorderd heeft in de lagere urinewegen, vertonen veel honden geen klinische symptomen. Bij andere honden kunnen echter de volgende symptomen voorkomen: De volgende risicofactoren kunnen de kans op een schimmelinfectie van de lagere urinewegen bij uw hond vergroten: U moet uw dierenarts een grondige anamnese van de gezondheid van uw hond geven, inclusief een beschrijving van de symptomen en eventuele gebeurtenissen die zich rond het begin van de symptomen hebben voorgedaan, zoals uitstapjes in het veld, bezoeken aan bossen, meren, enz. Na het afnemen van een gedetailleerde anamnese zal uw dierenarts een volledig lichamelijk onderzoek bij uw hond uitvoeren. Laboratoriumonderzoeken omvatten een volledig bloedbeeld (CBC), een biochemisch profiel en een urineonderzoek. De resultaten van het volledige bloedbeeld en het biochemisch profiel zijn vaak normaal. Als een schimmelinfectie zich echter naar andere organen heeft verspreid, zullen de afwijkingen in deze testen afhangen van welk orgaan is aangetast. Urineonderzoek is belangrijk voor de diagnose van deze ziekte, omdat de schimmel vaak via de urine wordt uitgescheiden en laboratoriumonderzoek de aanwezigheid van de schimmel in de urine kan bevestigen. Uw dierenarts zal ook een urinekweek aanbevelen, waarmee de veroorzakende schimmel kan worden gekweekt en geïdentificeerd. Verschillende schimmelsoorten kunnen worden geïdentificeerd op basis van hun verschillende groeipatronen en kenmerken in de kweek. Er zijn ook meer specifieke testen beschikbaar voor de identificatie van de meest voorkomende schimmelsoorten die infecties bij dieren veroorzaken. Uw dierenarts zal deze testen aanbevelen als de schimmel die bij de infectie betrokken is, niet kon worden geïdentificeerd met behulp van de kweek. Schimmelinfecties komen relatief weinig voor bij honden en treden meestal op in aanwezigheid van bepaalde risicofactoren die bekend staan als factoren die een hond vatbaarder maken voor schimmelinfecties. Het identificeren en corrigeren van deze risicofactoren is belangrijk voor de algehele behandeling van deze infecties. Antischimmelmedicijnen worden voorgeschreven om de infectie te bestrijden, waarbij de duur van de behandeling varieert afhankelijk van het individuele dier. Een urinekatheter kan worden gebruikt om medicijnen rechtstreeks in de onderste urinewegen toe te dienen. Herhaalde toedieningen kunnen nodig zijn voor volledig herstel. Bij sommige honden kan een langdurige behandeling nodig zijn voor een volledig herstel van de klinische symptomen. Tijdens de behandeling worden opnieuw urinemonsters afgenomen en naar het laboratorium gestuurd voor kweekonderzoek. Meestal worden twee urinekweken uitgevoerd met een interval van 10-14 dagen om te controleren of de schimmelinfectie is verdwenen. De schimmelkweek wordt twee maanden na het stoppen van de therapie herhaald. U moet letten op het dieet van uw hond en de aanbevelingen van uw dierenarts met betrekking tot de behandeling opvolgen. Houd de urine van uw hond in de gaten en let op veranderingen in de kleur of als uw hond moeite heeft met plassen. Raadpleeg uw dierenarts als er iets ongewoons is, zodat de behandeling kan worden aangepast. Meld u aan voor wekelijkse tips en inzichten over de gezondheid van uw huisdier van onze dierenartsen.