Puppyverstikking

Puppystrangles is een zeldzame huidaandoening die het meest voorkomt bij puppy's. Het wordt ook wel juveniele cellulitis, steriele granulomateuze dermatitis of lymfadenitis genoemd. Strangles wordt gekenmerkt door een plotselinge zwelling van het gezicht (vooral de snuit en oogleden), gevolgd door gezwollen lymfeklieren in de nek. Naarmate de lymfeklieren steeds verder opzwellen, kan het lijken alsof uw puppy wordt gewurgd. De aandoening veroorzaakt ook vochtige, korstvormige, puistachtige laesies op de huid, die meestal pijnlijk zijn. Wanneer de zwelling begint, denken veel huisdiereigenaren ten onrechte dat hun puppy door een slang of spin is gebeten. Ongeacht de onderliggende oorzaak, betekent elke aanzienlijke zwelling dat u uw hond onmiddellijk naar de dierenarts moet brengen. In veel gevallen kan droes levensbedreigend zijn als het niet wordt behandeld. Droekel treft meestal jonge honden tussen de 3 weken en 6 maanden oud, maar het is ook vastgesteld bij honden tot 4 jaar oud. Symptomen van puppyverstikking kunnen zijn: Vergrote lymfeklieren (meestal beginnend bij de lymfeklieren onder de kin en in de nek) Bloedende, korstvormige, vochtige puistjes op de huid (meestal op het gezicht, de snuit en de oren), maar kunnen ook de poten, de anus en de geslachtsdelen aantasten. Niemand weet precies wat puppyverstikking veroorzaakt, maar experts denken dat het wordt getriggerd door een ongepaste reactie van het immuunsysteem, omdat het het meest voorkomt bij jonge honden waarvan het immuunsysteem nog niet volledig ontwikkeld is. Het reageert ook vaak op hoge doses steroïden, die het immuunsysteem onderdrukken. Er kan ook een erfelijke component meespelen, omdat bepaalde rassen – waaronder Golden Retrievers, Gordon Setters en Teckels – een grotere kans hebben om het te ontwikkelen. Uw dierenarts zal beginnen met een lichamelijk onderzoek van uw hond en letten op symptomen zoals symmetrische zwelling van het gezicht, vergrote lymfeklieren, koorts en korstvormige, pijnlijke, verheven huidlaesies. Hoewel deze symptomen sterk wijzen op droes, zal uw dierenarts waarschijnlijk de volgende tests uitvoeren om de diagnose verder te onderzoeken: Bloedonderzoek, zoals een volledig bloedbeeld: Honden met droes hebben vaak een verhoogd aantal witte bloedcellen en milde tot matige bloedarmoede (laag aantal rode bloedcellen). Cytologisch onderzoek van de huidlaesies: Hierbij wordt een objectglas direct op de vochtige laesies geplaatst en het monster vervolgens onder een microscoop onderzocht (of naar een laboratorium gestuurd voor analyse). Aan de hand van het monster wordt vastgesteld of de hond een secundaire bacteriële infectie heeft ontwikkeld als gevolg van de droes. Huidafschraapsels en haartesten: Deze testen kunnen helpen bij het uitsluiten van schurft, schimmel en ringworm, die allemaal andere mogelijke oorzaken van huidlaesies zijn. Bacteriële of schimmelkweken: deze tests kunnen worden aanbevolen om een infectie uit te sluiten. Huidbiopsie: Hiermee kan een definitieve diagnose van puppystrangles worden gesteld, omdat er wordt gezocht naar huidafwijkingen (zoals granulomen en pyogranulomen) die specifiek zijn voor deze aandoening. Het is echter een ingrijpende test en vaak kan de aandoening ook zonder deze test worden gediagnosticeerd en behandeld. Droogziekte bij puppy's is pijnlijk en maakt uw hond vatbaar voor bacteriële infecties. Als zo'n infectie zich verspreidt, of als uw hond zoveel pijn heeft dat hij stopt met eten, kan droesziekte fataal zijn. Gelukkig is de behandeling zeer effectief. De behandeling van puppystrangles is erop gericht de overactieve immuunreactie van uw huisdier te kalmeren en de ontsteking te verlichten. Uw dierenarts zal waarschijnlijk prednison (een soort steroïde) of een ander immunosuppressivum zoals ciclosporine voorschrijven. Uw hond heeft mogelijk gedurende enkele weken of maanden hoge doses steroïden nodig tijdens de behandeling. De dosis moet geleidelijk worden afgebouwd zodra de hond tekenen van verbetering vertoont. Uw hond heeft ook antibiotica nodig als een van de huidlaesies geïnfecteerd is geraakt met bacteriën. Uw dierenarts kan ook pijnstillers voorschrijven om het ongemak van uw hond te verlichten. In de meeste gevallen beginnen honden met puppystrangles binnen een paar dagen na aanvang van de behandeling op te knappen, maar het kan 10 tot 14 dagen duren voordat de aandoening volledig is verdwenen. Houd er rekening mee dat haaruitval of littekens op de huid permanent kunnen zijn. Het is belangrijk om te voorkomen dat u puistjes openknijpt, omdat dit pijnlijk kan zijn voor uw hond en de kans op een bacteriële infectie vergroot. Er is momenteel geen bekende manier om puppyverstikking te voorkomen, maar als het eenmaal behandeld is, komt het meestal niet meer terug. Ja, met de juiste therapie zullen puppy's volledig herstellen.