Panniculitis

De term 'panniculitis' verwijst naar een ontsteking van het onderhuidse vetweefsel. Dat wil zeggen, de vetlaag net onder de huid van de hond raakt ontstoken. Hoewel het niet vaak voorkomt, concentreert het vetweefsel zich meestal en tast het de romp aan als een enkele knobbel of als meerdere knobbels. Bovendien kunnen de vetcellen in de knobbel(s) afsterven als gevolg van secundaire infecties en andere complicaties. Honden van elke leeftijd, geslacht of ras kunnen last krijgen van panniculitis. Teckels, collies en miniatuurpoedels lopen echter een groter risico. De meeste honden hebben een enkele knobbel op de romp die varieert in diameter van enkele millimeters tot enkele centimeters. De knobbel, die stevig of zacht kan zijn, is vrij beweegbaar onder de huid totdat deze volledig is uitgegroeid. In sommige gevallen komt er geelbruine tot bloederige afscheiding uit de knobbel, terwijl de buitenste huid rood, bruin of geel kan kleuren. Het gebied kan extreem gevoelig zijn, vooral direct na het openbarsten. Nadat de zweren genezen zijn, kan zich een litteken of korstvorming vormen. Honden met meerdere letsels kunnen ook systemische symptomen vertonen, zoals verlies van eetlust (anorexia), lethargie en depressie. Panniculitis kan door verschillende factoren worden veroorzaakt, waaronder: U moet de dierenarts een uitgebreide geschiedenis van de gezondheid van uw hond geven, inclusief het begin en de aard van de symptomen. Hij of zij zal vervolgens een volledig lichamelijk onderzoek uitvoeren, evenals een biochemisch profiel. Afgezien van de aanwezigheid van een massa of knobbel onder de huid, zullen de meeste honden echter geen andere complicaties vertonen. Afhankelijk van de onderliggende oorzaak kunnen andere diagnostische procedures worden gebruikt om andere ziekten/aandoeningen uit te sluiten. Zo stijgt het aantal witte bloedcellen in een volledig bloedbeeld (CBC) doorgaans bij een infectie en helpt dit de dierenarts bij het bepalen van het type, de duur en de ernst van de infectie. Uw dierenarts zal meestal ook een monster rechtstreeks van de knobbel nemen en dit naar een patholoog sturen voor kweek en gevoeligheidsbepaling. Dit helpt bij het vaststellen van het type veroorzakend organisme (bacterie, schimmel) en de geschikte behandeling. Vaak is een operatie de voorkeursbehandeling, vooral als er slechts één knobbeltje aanwezig is. Bij meerdere knobbeltjes werkt een combinatie van chirurgie en medicatie echter goed. Als er bijvoorbeeld sprake is van een schimmel- of bacteriële infectie, worden respectievelijk antischimmel- en antibacteriële medicijnen toegediend. Als er geen organisme is gevonden dat de panniculitis – ook wel steriele nodule genoemd – veroorzaakt, zal uw dierenarts steroïden voorschrijven om de regressie van de nodule te bevorderen. In milde gevallen kan ook vitamine E worden gegeven. De algehele prognose voor honden met panniculitis is na behandeling vaak goed. In sommige gevallen duurt het slechts drie tot zes weken voordat de knobbel(s) volledig verdwenen zijn. Uw dierenarts zal u vragen om de hond regelmatig te laten controleren, waarbij routinematige laboratoriumtests worden uitgevoerd om de voortgang van de behandeling te volgen. Dit is met name belangrijk als steroïden worden gebruikt om de knobbel(s) te laten verdwijnen. Meld u aan voor wekelijkse tips en inzichten over de gezondheid van uw huisdier van onze dierenartsen.