Obsessieve-compulsieve stoornis

Een dwangstoornis wordt gekenmerkt door een herhalende, relatief onveranderlijke reeks activiteiten of bewegingen zonder duidelijk doel of functie. Hoewel het gedrag meestal voortkomt uit normale onderhoudshandelingen (zoals persoonlijke verzorging, eten en lopen), verstoort het herhalende gedrag het normale functioneren. Het wordt ook wel 'OCD' of 'obsessief-compulsieve stoornis' genoemd. De meest voorkomende dwanghandelingen zijn ronddraaien, achter de staart aanrennen, zelfverminking, hallucinaties (vliegenbijten), rondjes lopen, tegen het hek aanrennen, in de lucht bijten, pica (eetlust voor niet-eetbare stoffen zoals aarde, stenen of uitwerpselen), ijsberen, staren en blaffen. Sommige honden vertonen ook aanleg voor agressie. Geen enkel ras, geslacht of leeftijd van een hond heeft een grotere kans op een obsessief-compulsieve stoornis (OCS), hoewel het specifieke type OCS dat zich manifesteert wel kan verschillen per ras, zoals ronddraaien in plaats van zelfverminking. Net als bij andere angststoornissen begint OCS al vroeg, rond de 12 tot 24 maanden, naarmate de hond zich ontwikkelt (over het algemeen wordt dit bij honden gedefinieerd als een leeftijd van 12 tot 36 maanden). Als u vroege tekenen van obsessief gedrag bij uw hond opmerkt en deze afstamt van een lijn waarin andere honden ook OCS hebben, is vroegtijdige interventie cruciaal. Uw dierenarts zal een volledig lichamelijk onderzoek bij uw hond uitvoeren. U dient een uitgebreide gezondheidsgeschiedenis van uw hond te verstrekken, inclusief een voorgeschiedenis van symptomen, alle informatie die u heeft over de stamboom van uw hond en mogelijke incidenten die het gedrag zouden kunnen hebben veroorzaakt. Uw dierenarts zal een bloedonderzoek, een volledig bloedbeeld, een elektrolytenpanel en een urineonderzoek aanvragen om onderliggende lichamelijke oorzaken of ziekten uit te sluiten. Als alle fysieke onderzoeken geen oorzaak voor het gedrag kunnen vaststellen, kan een gedragsdeskundige voor dieren worden geraadpleegd. De behandeling vindt meestal poliklinisch plaats, maar als uw hond ernstig zelfverminkend gedrag vertoont, kan opname in het ziekenhuis nodig zijn. Uw hond moet worden afgeschermd van de omgeving totdat de angstremmende medicatie effectief is. Dit kan dagen of weken therapie, constante monitoring, stimulatie en verzorging vereisen. In ernstige gevallen kan sedatie nodig zijn. Uw dierenarts zal angstremmende medicatie voorschrijven, samen met een gedragsaanpassingsprogramma. Maak indien mogelijk een video-opname van uw hond zodra het gedrag begint. Mogelijk wordt zo een patroon duidelijk. Huidaandoeningen die gepaard gaan met jeuk moeten door uw dierenarts worden onderzocht, aangezien jeuk en pijn/ongemak verband houden met angst. Gedragsaanpassing is erop gericht de hond te leren ontspannen in verschillende omgevingen en een kalm, competitief of gewenst gedrag te ontwikkelen in plaats van het dwangmatige gedrag. Desensibilisatie en conditionering zijn het meest effectief wanneer ze vroegtijdig worden toegepast. Het is daarom essentieel om met deze technieken te beginnen zodra u dwangmatig gedrag bij uw hond opmerkt. De training kan worden gecombineerd met een verbaal commando dat de hond aanzet tot gedrag dat concurrerend is met het abnormale gedrag (bijvoorbeeld: in plaats van rondjes te draaien, leert de hond te ontspannen en te gaan liggen met zijn hoofd en nek gestrekt op de grond wanneer hij het commando "hoofd naar beneden" krijgt). Straffen moet worden vermeden, omdat dit de angst kan vergroten en het gedrag kan verergeren, of ervoor kan zorgen dat de hond zich nog meer afzondert. Opsluiting of overmatige fysieke dwang moet ook niet worden gebruikt om de angst te verlichten. Vermijd verbanden, halsbanden, braces en benches; deze zorgen er allemaal voor dat de hond zich meer concentreert op de plek van zijn onrust en zullen zijn gevoel verergeren. Als deze nodig zijn om de genezing te bevorderen, moeten ze zo kort mogelijk worden gebruikt, of zoals uw dierenarts aanbeveelt. Houd het gedrag wekelijks in de gaten door middel van video-opnames en/of schriftelijke verslagen, met vermelding van tijdstippen, data en het gedrag dat aan het dwangmatige gedrag voorafging. Dit zorgt voor een objectieve beoordeling van de veranderingen en helpt bij het aanpassen van het behandelplan. Uw dierenarts zal halfjaarlijkse afspraken met u en uw hond inplannen voor een volledig bloedonderzoek, een biochemisch profiel en een urineonderzoek, om er zeker van te zijn dat het lichaam gezond is en niet bijdraagt aan de angst of stress van uw hond. Let op braken, maag-darmklachten en een snelle ademhaling. Neem contact op met uw dierenarts als deze symptomen zich voordoen. Het kan enkele weken duren voordat medicatie effect heeft op het gewenste gedrag. Het eerste teken van effectiviteit kan een verandering zijn in de duur of frequentie van de terugvallen, in plaats van een volledige stopzetting van het ongewenste gedrag. Realistische verwachtingen hebben ten aanzien van verandering zal u helpen de uitkomst van gedragsmatige en medische interventie te beheersen. Terugvallen komen vaak voor en zijn te verwachten in stressvolle of nieuwe situaties. Probeer uw huisdier niet gerust te stellen door te zeggen dat het niet hoeft te draaien, kauwen of andere repetitieve handelingen hoeft uit te voeren; hiermee beloont u onbedoeld het repetitieve gedrag. Beloon de hond alleen wanneer hij niet bezig is met het gedrag en ontspannen is. Het gedrag mag echter niet volledig genegeerd worden. Indien onbehandeld, ontwikkelen deze aandoeningen zich bijna altijd tot ernstiger vormen. Meld u aan voor wekelijkse tips en inzichten over de gezondheid van uw huisdier van onze dierenartsen.