Lumbosacrale stenose en cauda equina-syndroom

De wervelkolom van een hond bestaat uit meerdere botten met tussenwervelschijven, die wervels worden genoemd. Zeven halswervels (C1-C7) bevinden zich in de nek, dertien borstwervels (T1-T13) van de schouder tot het uiteinde van de ribben, zeven lendenwervels (L1-L7) van het uiteinde van de ribben tot het bekken, en de overige wervels worden sacrale en coccygeale (staart)wervels genoemd. Het cauda equina-syndroom houdt in dat het wervelkanaal vernauwd is, wat leidt tot compressie van de zenuwwortels in de lumbale en sacrale regio's. Druk op of beschadiging van de zenuwen in het wervelkanaal, in het overgangsgebied tussen de lumbale en sacrale wervels (ook wel de cauda equina genoemd), als gevolg van de vernauwing van het wervelkanaal kan leiden tot deze aandoening, ook wel bekend als het cauda equina-syndroom. Dit syndroom komt vrij vaak voor bij honden. Het kan aangeboren zijn (aanwezig bij de geboorte) bij kleine tot middelgrote honden, of een verworven aandoening (die zich later in het leven ontwikkelt), wat vrij vaak voorkomt bij Duitse herders, boxers en rottweilers. Zoals eerder vermeld, kan het cauda equina-syndroom een aangeboren of verworven aandoening zijn, veroorzaakt door instabiliteit van de lumbosacrale overgang of een uitstulping van een tussenwervelschijf tussen aangrenzende wervels. U moet uw dierenarts een uitgebreide gezondheidsgeschiedenis van uw hond geven, inclusief het begin en de aard van de symptomen. Hij of zij zal vervolgens een volledig lichamelijk onderzoek uitvoeren, evenals een biochemisch profiel, urineonderzoek en een volledig bloedonderzoek. De resultaten hiervan liggen meestal binnen de normale waarden, tenzij er ook een andere aandoening aanwezig is. Röntgenonderzoek levert doorgaans waardevolle informatie op voor de diagnose. Voor een definitieve diagnose zal de dierenarts van uw huisdier meestal een CT-scan en een MRI-scan uitvoeren. Honden met plasproblemen worden opgenomen in het ziekenhuis voor een eerste behandeling (bijvoorbeeld blaaskatheterisatie) totdat de patiënt de blaasfunctie weer onder controle heeft. Decompressiechirurgie is een voorkeursbehandeling en wordt vaak uitgevoerd om de druk op de zenuwwortels te verlichten. Als er geen behandeling plaatsvindt, verergeren de symptomen door het progressieve karakter van deze aandoening. Zelfs na een operatie kunnen er echter neurologische afwijkingen blijven bestaan. De bewegingsvrijheid is gedurende ten minste vier weken na de operatie beperkt. Als er geen operatie wordt uitgevoerd, wordt het aanbevolen om de hond in bedwang te houden en beperkt aan de lijn uit te laten, samen met pijnstillende medicatie. Vermijd inspannende activiteiten met uw hond (springen, rennen, enz.), omdat dit de druk op de wervelkolom kan verhogen en de symptomen kan verergeren. Let goed op pijn, kreupelheid, problemen met plassen en/of ontlasting en neem onmiddellijk contact op met uw dierenarts als u dergelijke symptomen opmerkt. De dierenarts kan ook een aanpassing van het dieet adviseren om obesitas te voorkomen, wat de aandoening eveneens kan verergeren. Volg de richtlijnen van de dierenarts van uw hond nauwgezet op, met name de aanwijzingen met betrekking tot beweging, rust en het dieet van uw hond. Meld u aan voor wekelijkse tips en inzichten over de gezondheid van uw huisdier van onze dierenartsen.