Gastro-oesofageale refluxziekte

Gastro-oesofageale refluxziekte (GERD) is een aandoening waarbij maag- of darmvocht terugvloeit in de slokdarm (de buis die de mond met de maag verbindt). Dit kan komen doordat de spieropening aan de basis van de slokdarm (de onderste slokdarmsfincter) zich ontspant. Hoewel dit kan gebeuren tijdens anesthesie, kan het ook om onbekende redenen voorkomen. Gastro-oesofageale reflux, ook wel 'zure reflux' genoemd, komt naar schatting vrij vaak voor bij honden. Het kan bij elke hond voorkomen (en het kan ook bij katten optreden), hoewel jonge pups en brachycefale (honden met een platte snuit) een groter risico lopen. Het maagzuur, pepsine, galzouten en andere bestanddelen van het maagsap beschadigen de beschermende slijmvlieslaag van de slokdarm. Dit kan leiden tot een ontsteking van de slokdarm (oesofagitis). Gastro-oesofageale reflux kan slokdarmontsteking veroorzaken, maar de mate van weefselschade en pijn varieert. Milde slokdarmontsteking beperkt zich tot een ontsteking van het slijmvlies van de slokdarm, terwijl ernstigere ulceratieve slokdarmontsteking schade veroorzaakt aan de diepere lagen van de slokdarm. Symptomen van zure reflux bij honden zijn onder andere: Tekenen van pijn (bijvoorbeeld jammeren of ijsberen) Verandering in het geluid van het geblaf Gastro-oesofageale reflux kan optreden wanneer een verdovingsmiddel wordt toegediend, waardoor de sluitspier tussen de maag en de slokdarm ontspant. Een liggende positie van de patiënt met de kop naar beneden tijdens de anesthesie, of als de hond niet goed heeft gevast vóór de anesthesie, kan de kans op gastro-oesofageale reflux vergroten. Aangeboren Een middenrifbreuk verhoogt ook het risico op gastro-oesofageale reflux. Jonge honden lopen mogelijk een groter risico op het ontwikkelen van GERD (gastro-oesofageale refluxziekte) omdat hun sluitspieren voor de slokdarm zich nog ontwikkelen. Langdurig of chronisch braken kan ook slokdarmontsteking veroorzaken. De beste manier om een diagnose te stellen is over het algemeen een endoscopie, een onderzoek waarbij een kleine camera wordt gebruikt om de binnenwand van de slokdarm en andere delen van het maag-darmkanaal te bekijken. Dit is de meest effectieve manier om vast te stellen of veranderingen in de binnenwand overeenkomen met slokdarmontsteking als gevolg van gastro-oesofageale reflux. Houd er rekening mee dat slokdarmontsteking ook door andere problemen dan zure reflux kan worden veroorzaakt, zoals: Een vreemd voorwerp in de keel van de hond Mega-oesofagus, een aandoening bij honden waarbij de spieren van de slokdarm niet goed functioneren om voedsel naar de maag te duwen. Andere aandoeningen van de mond, keel of maag De meeste behandelingen vinden thuis plaats. Veel honden reageren goed op een vetarm dieet op recept, gegeven in kleine, frequente porties. Het vetgehalte in de voeding moet beperkt worden, omdat vet de maagzuurproductie stimuleert. Medicijnen kunnen ook helpen. Geneesmiddelen die bekend staan als gastro-intestinale prokinetica helpen de maaginhoud door de organen te bewegen en versterken de onderste slokdarmsfincter. Dierenartsen raden ook vaak medicijnen aan om de maagzuurproductie te verminderen en het slijmvlies van de slokdarm te beschermen. Na de eerste behandeling is het belangrijk om uw hond te blijven controleren op gastro-oesofageale reflux, aangezien dit van tijd tot tijd kan terugkeren. Let op tekenen van ongemak en andere symptomen van GERD. Een dieet met weinig vet en eiwitten kan toekomstige problemen helpen voorkomen, en vette snacks moeten worden vermeden, omdat ze gastro-oesofageale reflux kunnen verergeren. Sommige honden hebben ook langdurige medicatie nodig. Als uw hond niet reageert op de eerste medische behandelingen, kan aanvullend diagnostisch onderzoek worden geadviseerd. Voeding met veel vet kan brandend maagzuur verergeren. De beste manier om toekomstige opvlammingen te voorkomen, is een gezond dieet met weinig vet. Zorg er ook voor dat uw hond de onderhoudsmedicatie blijft gebruiken die uw dierenarts heeft voorgeschreven.