Cryptosporidium

Cryptosporidium bij honden is een protozoaire parasiet die zowel pups als mensen kan infecteren. Een infectie met deze parasiet kan acute, chronische of intermitterende diarree veroorzaken bij geïnfecteerde honden en mensen, een aandoening die cryptosporidiose wordt genoemd. Er zijn meer dan 40 Cryptosporidium-soorten geïdentificeerd en deze protozoaire parasieten komen wereldwijd voor. De meeste Cryptosporidium-soorten zijn sterk aangepast aan een specifiek gastheertype, maar sommige kunnen meerdere diersoorten en mensen infecteren. De soorten die het meest voorkomen bij mensen en honden zijn Cryptosporidium hominis, C. parvum en C. canis. Onderzoeken uitgevoerd door de Companion Animal Parasite Council (CAPC) wijzen erop dat cryptosporidium-infectie veel voorkomt bij honden. Geïnfecteerde honden vertonen mogelijk wel of geen symptomen, maar ze blijven een bron van milieuverontreiniging – wat betekent dat ze de infectie nog steeds kunnen verspreiden. De meeste infecties die tot symptomen leiden, komen voor bij puppy's jonger dan 6 maanden, omdat hun immuunsysteem nog niet volledig ontwikkeld is, waardoor ze vatbaar zijn voor complicaties. Cryptosporidiose verdwijnt doorgaans vanzelf bij gezonde honden, maar puppy's en honden met een verzwakt immuunsysteem hebben mogelijk medicijnen en intraveneuze (IV) vloeistoffen nodig om uitdroging door diarree te verhelpen. Diarree bij puppy's wordt altijd beschouwd als een spoedgeval voor de dierenarts, omdat puppy's snel kunnen uitdrogen, wat fataal kan zijn. Wanneer er symptomen van cryptosporidium bij honden aanwezig zijn, kunnen deze onder andere het volgende omvatten: Een hond kan cryptosporidium oplopen door het consumeren van besmet water, voedsel of uitwerpselen. Eieren die geïnfecteerde cellen bevatten – sporozoïeten genaamd – worden uitgescheiden via de ontlasting van een geïnfecteerde gastheer en mogelijk ook via andere routes, zoals ademhalingsdruppels. Zodra een infectie optreedt, komen de eitjes in het lichaam uit en ondergaan ze verschillende veranderingen. Na vermenigvuldiging ontwikkelt elke parasiet zich tot een mannelijke of vrouwelijke vorm. Deze vormen paren om eieren te produceren, die in het milieu terechtkomen, waar andere dieren en mensen de parasiet kunnen tegenkomen. Cryptosporidia zijn extreem klein, waardoor het moeilijk kan zijn om cryptosporidium bij honden op te sporen. Onderzoeken en diagnostische tests die uw dierenarts kan gebruiken, zijn onder andere: Geschiedenis – Als u weet of uw hond mogelijk is blootgesteld aan een gifstof of parasiet, kan dit uw dierenarts helpen bij het diagnosticeren van de aandoening van uw pup. Informeer uw dierenarts bovendien als u, andere familieleden of andere huisdieren in huis soortgelijke symptomen vertonen. Lichamelijk onderzoek - Uw dierenarts zal een lichamelijk onderzoek uitvoeren om te bepalen of uw hond koorts of andere afwijkingen heeft. Bloedonderzoek — Uw dierenarts kan bloedonderzoek aanbevelen, zoals een volledig bloedbeeld (CBC) en een biochemisch profiel, om de orgaanfunctie van uw hond te beoordelen en te controleren op afwijkingen in het aantal witte bloedcellen, wat kan wijzen op een infectie. Ontlastingsonderzoek - Er kan een test worden uitgevoerd op de ontlasting van uw hond om te bepalen of deze cryptosporidium bevat, maar deze monsters moeten mogelijk naar een laboratorium worden gestuurd en u zult waarschijnlijk enkele dagen op de resultaten moeten wachten. Röntgenfoto's - In sommige gevallen kan uw dierenarts röntgenfoto's van de buik aanbevelen om andere aandoeningen uit te sluiten. Cryptosporidium bij honden vereist doorgaans geen behandeling als de pup gezond is.