Chronische superficiële keratitis

Pannus – ook wel chronische oppervlakkige keratitis genoemd – is een pijnloze oogaandoening bij honden die het hoornvlies aantast. Het hoornvlies is de dunne buitenste laag van het oog die bescherming biedt en licht focust, zodat honden kunnen zien. Bij de meeste honden met pannus zijn beide ogen aangetast. Duitse herdershonden, Siberische husky's, Australische herdershonden en windhonden hebben een verhoogd risico op het ontwikkelen van deze aandoening, waarschijnlijk door genetische aanleg. Het komt het meest voor bij honden van middelbare leeftijd, maar is doorgaans het ernstigst bij jongere honden of honden die op grote hoogte leven, vanwege de verhoogde blootstelling aan ultraviolet (UV) licht. Bij honden ontstaat pannus wanneer ontstekingscellen van het immuunsysteem zich op het hoornvlies nestelen en kleine, verhoogde bultjes vormen langs de bloedvaten. Deze afwijkingen ontwikkelen zich eerst aan de randen van het hoornvlies en verspreiden zich naar binnen. De ernst van de aandoening kan variëren, afhankelijk van de leeftijd van de hond en omgevingsfactoren. In chronische gevallen wordt het hoornvlies donkerder van kleur en ontstaan er littekens. Pannus is een langzaam voortschrijdende ziekte die, indien onbehandeld, blindheid bij honden kan veroorzaken. Hoewel pannus niet als een medische noodsituatie wordt beschouwd, is het belangrijk dat honden snel behandeld worden om hun zicht te behouden en hun reactie op de behandeling te verbeteren. Symptomen van pannus bij honden kunnen onder andere zijn: Bloedvaten die zich over het hoornvlies verspreiden Een verdonkering van de kleur van het hoornvlies Chronische oppervlakkige keratitis is een immuungemedieerde aandoening. Dit betekent dat het immuunsysteem van een hond op ongepaste wijze zijn eigen lichaam aanvalt – in dit geval het hoornvlies – wat resulteert in ontsteking en progressieve schade. Er kan ook een onderliggende genetische component zijn, aangezien bepaalde rassen, met name Duitse herdershonden, vaker last hebben van de ziekte. Een dierenarts begint met een grondig lichamelijk onderzoek om de algehele gezondheid van de hond te controleren. Er zal een volledig oogonderzoek worden uitgevoerd, waarbij veranderingen aan het hoornvlies die consistent zijn met pannus kunnen worden vastgesteld. Meestal is dit voldoende om de aandoening te diagnosticeren, maar er kunnen aanvullende tests worden gedaan om andere oogaandoeningen uit te sluiten die vergelijkbare symptomen kunnen veroorzaken. Schirmer-tranentest: Deze test meet de traanproductie in de ogen. Wanneer de traanproductie verminderd is, kunnen de ogen rood en ontstoken raken en slijmerige afscheiding produceren. Fluoresceïnekleuring: Met behulp van een groene fluoresceïnekleuring kan een dierenarts hoornvlieszweren opsporen, die kunnen ontstaan door trauma of een onderliggende ziekte. Tonometrie: Deze test wordt gebruikt om de oogdruk te meten, die afwijkend kan zijn als gevolg van aandoeningen zoals glaucoom of uveïtis. Huisdiereigenaren moeten met hun dierenarts bespreken wanneer de symptomen begonnen zijn en welke medicijnen het huisdier momenteel gebruikt.