Cardiogene shock

Hartfunctiestoornissen kunnen worden veroorzaakt door een vergrote of verwijde hartspier, compressie van de hartwand, obstructies in de uitstroom, bloedstolsels, ernstige hartaandoeningen, hartwormziekte of ernstige hartritmestoornissen. Een falende hartpompfunctie kan ook het gevolg zijn van een systemische ziekte die de myocardlaag (de middelste laag van het hart) aantast, bijvoorbeeld door bloedvergiftiging. Dit resulteert in een lage bloeddruk en een verminderde bloedtoevoer naar de weefsels, met een lagere zuurstofvoorziening aan de weefsels. Cardiogene shock ontstaat door een ernstige aantasting van de hartfunctie, wat leidt tot een afname van het slagvolume (de hoeveelheid bloed die tijdens de contractie uit elke ventrikel wordt gepompt) en het hartminuutvolume, stuwing van de aderen en vernauwing van de bloedvaten. De meeste oorzaken van cardiogene shock houden verband met een sterk verminderde functie van de linker- of rechterventrikel, maar ook andere aandoeningen die hartcompressie kunnen veroorzaken en leiden tot onvoldoende vulling van de ventrikels kunnen een rol spelen. Een lage hartuitstroom kan leiden tot een zeer lage bloeddruk, met als gevolg een verminderde bloedtoevoer naar de weefsels. Lekkage van het pericardium – het vlies dat het hart omhult – of aandoeningen die een ernstige obstructie van de in- of uitstroom naar de ventrikels veroorzaken, zijn mogelijke oorzaken. Bovendien veroorzaakt een verminderde bloedtoevoer naar de weefsels orgaanischemie (verlies van bloedtoevoer naar organen) en energie-uitputting, wat leidt tot een abnormale orgaanfunctie. Secundaire organen die worden aangetast zijn onder andere de hersenen, het hart, de longen, de lever en de nieren. Naarmate de shock voortschrijdt, kan congestief hartfalen ontstaan. Abnormale stijgingen van de druk in de linkerboezem en de longveneuze druk kunnen leiden tot vochtophoping in de longen. Deze aandoening kan voorkomen bij alle rassen, leeftijden en geslachten. Omdat er zoveel mogelijke oorzaken voor deze aandoening zijn, zal uw dierenarts waarschijnlijk een differentiaaldiagnose stellen. Dit proces wordt geleid door een grondiger onderzoek van de zichtbare symptomen, waarbij elk van de meest voorkomende oorzaken wordt uitgesloten totdat de juiste aandoening is vastgesteld en op passende wijze kan worden behandeld. Bloeddrukmeting kan een lage bloeddruk aantonen, en een elektrocardiogram (ECG) kan helpen bij het opsporen van hartritmestoornissen. Pulsoximetrie, een procedure waarbij een apparaat de zuurstofsaturatie meet aan de hand van schommelingen in de lichtabsorptie in goed doorbloed weefsel tijdens de systole (contractie) en diastole (verwijding), kan een lage bloeddruk aan het licht brengen. Bloedgasanalyse kan metabole acidose, een verlaagde pH-waarde en een verlaagde bicarbonaatconcentratie in de lichaamsvloeistoffen, aan het licht brengen. Dit wordt veroorzaakt door een ophoping van zuren of door abnormaal verlies van vaste basen uit het lichaam, zoals bij diarree of nierziekte. Een röntgenfoto van de borstkas kan een vergroot hart of tekenen van longoedeem (congestief hartfalen) aantonen. Echocardiografie kan cardiomyopathie (een aandoening van de hartspier), een hartklepaandoening, een beperkte contractie van de hartspier of pericardiale compressie documenteren. Als de mate van hartfunctiestoornis is gevorderd tot een shocktoestand, is intensieve ziekenhuisopname noodzakelijk. Drainage van het hartzakje is essentieel voor patiënten met compressie van het hartzakje, en vochttherapie zal tot een minimum worden beperkt totdat de hartfunctie is verbeterd. Dit kan gebeuren met behulp van positieve inotropen, vocht of medicijnen die de kracht of energie van spiercontracties beïnvloeden; met vaatverwijders, die gladde spieren ontspannen en bloedvaten verwijden om de doorstroming te verbeteren; of door het dichten van een lekkage in het hartzakje, aangezien congestief hartfalen hierdoor kan verergeren. De hartfunctie wordt gecontroleerd met een elektrocardiogram (ECG), dat de elektrische stroom van de hartspier meet. Het meten van de centrale veneuze druk en de bloeddruk is nuttig om de effectiviteit van de behandeling te bepalen. Toediening van zuurstof is belangrijk, omdat een verminderde bloedtoevoer leidt tot een verminderde zuurstofvoorziening van de weefsels. Zuurstof kan worden toegediend via een zuurstofkooi, masker of neussonde. Daarnaast zal uw dierenarts de juiste medicijnen voorschrijven voor de specifieke aandoening van uw hond. Na de eerste behandeling wil uw dierenarts uw hond opnieuw onderzoeken om de hartslag, polsslag, kleur van de slijmvliezen, ademhalingsfrequentie, longgeluiden, urineproductie, mentale activiteit en rectale temperatuur te controleren. Meld u aan voor wekelijkse tips en inzichten over de gezondheid van uw huisdier van onze dierenartsen.