Canine parainfluenza

Als uw hond hoest of andere symptomen van een luchtweginfectie vertoont na contact met andere honden, kan hij of zij canine parainfluenza hebben. Deze infectie is een van de vele bacteriële en virale infecties die kunnen bijdragen aan infectieuze luchtwegaandoeningen bij honden (CIRD), ook wel bekend als kennelhoest. Kennelhoest wordt niet veroorzaakt door één specifiek virus of bacterie, maar is een verzamelnaam voor diverse infectieuze luchtwegaandoeningen bij honden. Canine parainfluenza is een virale infectie die bij honden voorkomt. Het is besmettelijk en verspreidt zich gemakkelijk tussen honden via ademhalingssecreties. Het virus hecht zich aan cellen die de luchtwegen bekleden, wat leidt tot verminderde functie en een verminderd vermogen om andere infecties te bestrijden. Hoewel canine parainfluenza besmettelijk is, veroorzaakt het doorgaans geen ernstige ziekte. Ongeveer de helft van de besmette honden kan het virus overwinnen zonder symptomen te ontwikkelen. De andere helft ontwikkelt griepachtige ademhalingssymptomen. Een parainfluenza-infectie bij honden wordt over het algemeen niet als een noodgeval beschouwd. In zeldzame gevallen ontwikkelt een hond een secundaire bacteriële longontsteking die dringende medische zorg vereist. Als uw hond zwak wordt, niet wil eten of moeite heeft met ademhalen, zoek dan onmiddellijk medische hulp. Symptomen van een parainfluenza-infectie bij honden zijn onder andere: Canine parainfluenza wordt veroorzaakt door een virus dat zich gemakkelijk verspreidt via ademhalingssecreties. Als een hond met canine parainfluenza hoest of niest, kunnen andere honden in de buurt het virus inademen. Het kan zich ook verspreiden via besmette oppervlakken, zoals kennels en voerbakken. Mensen kunnen het virus ook verspreiden als het op hun kleding, schoenen of huid terechtkomt. Besmette honden scheiden het parainfluenza-virus ongeveer twee weken lang uit. Het virus komt het meest voor op plaatsen waar honden dicht bij elkaar worden gehouden, zoals in pensions, trimsalons en asielen. Een bezoek aan hondenparken of hondenshows kan het risico op besmetting voor uw hond ook verhogen. Als uw hond symptomen van canine parainfluenza vertoont, zal uw dierenarts beginnen met een grondig onderzoek. Daarbij wordt onder andere gekeken naar tekenen van neusafscheiding, de temperatuur gemeten en met een stethoscoop naar het hart en de longen geluisterd. Uw dierenarts kan ook aanvullende diagnostische onderzoeken aanbevelen, zoals: Röntgenfoto's. Er kunnen röntgenfoto's van de borstkas worden gemaakt om te screenen op longontsteking. Hoewel het canine parainfluenza-virus zelf geen longontsteking veroorzaakt, verzwakt het virus de immuunfunctie van de luchtwegen, waardoor andere infecties zich kunnen ontwikkelen. Neusuitstrijkje voor laboratoriumonderzoek. Uw dierenarts kan aanraden om een uitstrijkje van de neusholtes van uw hond te nemen om afscheidingen te verzamelen die voor laboratoriumonderzoek kunnen worden opgestuurd. Een kweek kan worden uitgevoerd om bacteriën te identificeren die mogelijk een infectie veroorzaken, terwijl een PCR-test (polymerasekettingreactie) kan screenen op virussen. Bloedonderzoek. Specifieke laboratoriumtests kunnen worden aanbevolen om andere ziekten uit te sluiten. Hartwormtest. Omdat hartwormziekte hoesten kan veroorzaken, kan uw dierenarts een hartwormtest aanbevelen om deze mogelijkheid uit te sluiten. Ontlastingsonderzoek. Een fecale flotatietest kan worden aanbevolen om interne parasieten uit te sluiten die ademhalingsproblemen kunnen veroorzaken. Het kan ook handig zijn om een video te maken van uw hond die hoest, zodat uw dierenarts de hoest kan horen. Als uw pup nerveus wordt tijdens dierenartsbezoeken, kunt u overwegen om hem 's ochtends op de dag van de afspraak geen eten en drinken te geven, voor het geval er sedatie nodig is om hem rustig te houden tijdens eventuele onderzoeken.