Buikvliesontsteking

Peritonitis is een aandoening waarbij het vlies dat de buikholte bekleedt (het peritoneum) ontstoken raakt, vaak als gevolg van letsel of een infectie. Het peritoneum is een dunne, waterige bekleding die de buikorganen (zoals de maag) smeert. Dit kan leiden tot vochtophoping in de buik." Peritonitis kan een zeer ernstige situatie zijn en een levensbedreigende aandoening bij honden en vereist onmiddellijke behandeling. Symptomen van Peritonitis kan zich op verschillende manieren manifesteren en de symptomen kunnen verward worden met die van vele andere aandoeningen. Als uw hond een van de volgende symptomen vertoont, breng hem dan onmiddellijk naar uw dierenarts (vooral als uw hond twee of meer symptomen vertoont). Buikpijn is een veelvoorkomend symptoom van peritonitis. Honden kunnen buikpijn laten zien door in een 'bidhouding' te gaan liggen (achterkant omhoog terwijl de voorpoten en kop op de grond liggen)." Ook kan er sprake zijn van een opgeblazen buik. Andere ziekteverschijnselen zijn onder andere: Braken, misselijkheid of weigeren te eten Peritonitis ontstaat wanneer de buikholte beschadigd en ontstoken raakt, waardoor de aandoening veel mogelijke oorzaken kan hebben. Zo kan peritonitis bijvoorbeeld optreden wanneer een hond een penetrerende verwonding of stomp trauma aan de buik oploopt (zoals wonden veroorzaakt door steken of schoppen). Darmblokkades veroorzaakt door het inslikken van vreemde voorwerpen kunnen ook leiden tot buikvliesontsteking. Gescheurde blaas, baarmoeder of galblaas Maagzweren (gaten in het maagslijmvlies die door maagzweren worden veroorzaakt, kunnen het gevolg zijn van medicijnen zoals niet-steroïde anti-inflammatoire geneesmiddelen of NSAID's) Aandoeningen van andere inwendige organen (bijv. hart, nieren, lever, milt of alvleesklier) Minder vaak, Peritonitis kan worden veroorzaakt door een infectie via het bloed (bijvoorbeeld bacteriële, virale, schimmel- of parasitaire infecties). In zeldzame gevallen is de oorzaak van de peritonitis onbekend of kan deze niet worden vastgesteld. Hoewel het niet erfelijk is, hebben sommige rassen een grotere kans op het ontwikkelen van aandoeningen die tot peritonitis leiden. Denk bijvoorbeeld aan jonge honden van grote rassen zoals Labradors. Retrievers hebben mogelijk een grotere kans om een vreemd voorwerp (zoals een sok of onderbroek) in te slikken, wat een darmobstructie en -ruptuur kan veroorzaken en tot buikvliesontsteking kan leiden. Aan de andere kant zijn er rassen zoals miniatuurhonden." Schnauzers zijn vatbaarder voor pancreatitis, wat ook kan leiden tot peritonitis. Tot slot hebben honden van grote rassen zoals de Deense dog een grotere kans op een maagkanteling (gastrische dysplasie). verwijding en volvulus). De diagnose peritonitis begint met een lichamelijk onderzoek om te controleren op buikpijn en koorts. Uw dierenarts zal vragen stellen over de medische geschiedenis van uw hond, inclusief recente chirurgische ingrepen en huidige medicatie (met name NSAID's). U zult ook vragen krijgen over mogelijk trauma en alles wat uw hond mogelijk heeft ingeslikt. Andere tests die vaak worden gebruikt om buikvliesontsteking te onderzoeken, zijn onder andere: Een bloedtest om de algehele orgaanfunctie, het aantal witte bloedcellen en uitdroging te beoordelen. Röntgenfoto's van de buik om te zoeken naar vocht in de buikholte, evenals naar darmblokkades of -tumoren. Echografie van de buik om de aanwezigheid van vocht in de buik te bevestigen