Blindheid

Honden verliezen soms het zicht in één of beide ogen, vaak als gevolg van een oogziekte of -letsel. Daarnaast kan een hond blind worden als zijn hersenen ziek of beschadigd raken, omdat de ogen en hersenen beelden proberen te detecteren en te interpreteren. Blindheid bij honden kan plotseling optreden of zich geleidelijk ontwikkelen. Het is moeilijk om de prevalentie van blindheid bij honden vast te stellen, omdat veel aandoeningen ertoe kunnen leiden. Blindheid komt vaker voor bij honden van middelbare leeftijd en senioren dan bij jonge honden. Hoewel blindheid zelf meestal niet levensbedreigend is, kunnen sommige onderliggende oorzaken dat wel zijn. Als uw hond plotseling blind wordt of oogletsel oploopt, zoek dan onmiddellijk veterinaire hulp. Als het zicht of het uiterlijk van de ogen van uw hond verandert – zelfs subtiel – maak dan een afspraak met uw dierenarts. Je kunt misschien niet aan een blinde hond zien dat hij blind is, maar hij kan zich wel anders gedragen dan een hond met een gezond gezichtsvermogen. Een blinde hond botst vaak tegen voorwerpen aan en raakt verdwaald op bekende plekken. Hij springt misschien niet meer op meubels of gebruikt de trap niet meer. Bovendien reageert hij mogelijk niet meer normaal door te knipperen wanneer hij iets, zoals je hand, in de buurt van zijn ogen ziet. Naast gedragsveranderingen kunnen veranderingen in het uiterlijk van de ogen van een hond een teken zijn dat hij zijn zicht verliest. Afhankelijk van de onderliggende oorzaak van de blindheid van een hond, kan het uiterlijk van zijn ogen op een of meer van de volgende manieren veranderen: Een hond kan zijn zicht verliezen door ziekte of letsel. Enkele van de vele ziekten en aandoeningen die tot blindheid bij honden kunnen leiden, zijn: Een cataract tast de ooglens aan, een normaal gesproken heldere structuur die zich achter het gekleurde deel van het oog (de iris) en de pupilopening bevindt. Naarmate een cataract zich ontwikkelt, verhardt de lens, waardoor deze wit wordt en het zicht van uw hond belemmert. Cataracten kunnen op elke leeftijd voorkomen, maar ze komen vaker voor bij oudere honden en bij honden met diabetes. Het oog produceert en voert voortdurend vocht af om een normale druk te handhaven. Glaucoom ontstaat wanneer het afvoersysteem van een oog verstopt raakt, hetzij door een aangeboren afwijking (een afwijking die al bij de geboorte aanwezig is) of door een andere oogziekte. Naarmate de oogdruk van uw hond stijgt, ervaart hij pijn. De zenuwcellen achter in het oog – die verantwoordelijk zijn voor het zicht – raken beschadigd. Wanneer de oogdruk van een hond extreem hoog wordt of gedurende een lange periode hoger blijft dan normaal, kan de hond blind worden. Bepaalde rashonden, waaronder Engelse en Amerikaanse Cocker Spaniels, Siberische Huskies, Chow Chows, Beagles en Basset Hounds, hebben mogelijk een genetische aanleg voor het ontwikkelen van glaucoom. Uveïtis, ofwel een ontsteking in het voorste gedeelte van het oog, kan het gevolg zijn van een ooginfectie, kanker of een auto-immuunziekte. Ontstekingscellen kunnen het normale afvoersysteem verstoppen en leiden tot glaucoom, of een ontsteking in het achterste gedeelte van het oog veroorzaken, met blindheid tot gevolg. Elke hond kan uveïtis ontwikkelen. Progressieve retinale atrofie (PRA) is een netvliesaandoening die wordt gekenmerkt door de achteruitgang van de cellaag aan de achterkant van het oog die licht detecteert. Het kan één of beide ogen aantasten. Bij PRA (progressieve retinale atrofie) verslechtert het netvlies van een hond in de loop van maanden of jaren, wat uiteindelijk tot blindheid leidt. Dit proces is pijnloos en er is geen behandeling mogelijk. PRA is genetisch bepaald en veel rassen lopen risico, waaronder Labrador Retrievers, Golden Retrievers, Toy-, Miniatuur- en Standaardpoedels, Tibetaanse, Engelse en Amerikaanse Cocker Spaniels, en Tibetaanse en Yorkshire Terriers. Het plotseling verworven retinale degeneratiesyndroom (SARDS) is een vorm van PRA die zich binnen enkele uren of dagen ontwikkelt, in plaats van maanden of jaren. De oorzaken van SARDS zijn nog niet volledig bekend, maar middeljarige teven en teckels, mopshonden, dwergschnauzers en Brittany Spaniels lijken een verhoogd risico op de ziekte te hebben. Onderzoek legt een verband tussen SARDS en bepaalde endocriene aandoeningen, maar er is meer onderzoek nodig voordat dierenartsen dit verband beter begrijpen. SARDS veroorzaakt permanente blindheid aan beide ogen. Naast het ontwikkelen van degeneratieve ziekten kan het netvlies van de achterkant van het oog van een hond loslaten, wat onmiddellijke en plotselinge – maar meestal pijnloze – blindheid in één of beide ogen veroorzaakt. Het netvlies van een Shih Tzu kan zonder duidelijke reden loslaten. Andere mogelijke oorzaken van netvliesloslating bij honden zijn problemen met het immuunsysteem, oogoperaties of -letsel en hoge bloeddruk. Ernstig oogletsel of -trauma kan ertoe leiden dat een hond zijn zicht verliest. Bloedingen in het oog, een oogruptuur, oogzwelling, uitpuilende ogen (proptosis) en lensdislocatie zijn voorbeelden van oogtrauma's die blindheid bij een hond kunnen veroorzaken. Een verwonding die begint als een klein probleem, zoals een schaafwond aan het hoornvlies, kan zich ontwikkelen tot blindheid als het oog geïnfecteerd of ontstoken raakt.