Baylisascariasis

Baylisascariasis, meestal 'wasbeerziekte' genoemd vanwege de prevalentie ervan onder wasberen, wordt veroorzaakt door contact met wasbeeruitwerpselen en door het consumeren van dierlijk weefsel dat besmet is met de parasiet Baylisascaris procyonis. De larven van B. procyonis, ook wel spoelwormen genoemd, komen voor bij een groot deel van de dierenpopulatie, waaronder mensen. Dit maakt het een zoönotische ziekte, wat betekent dat de parasiet zich kan verspreiden van een besmet dier naar andere diersoorten, waaronder mensen. Wasberen zijn de ideale dragers van deze worm, omdat hun gezondheid er niet door wordt aangetast. Daardoor zijn ze de perfecte gastheer en verspreider van de parasiet. De B. procyonis-larven worden doorgaans via de uitwerpselen in het milieu verspreid. Elk contact met de uitwerpselen of met grond die door een besmette wasbeer is gebruikt, kan leiden tot een systemische infectie. Daarom is het essentieel om voorzorgsmaatregelen te nemen in gebieden waar wasberen veel voorkomen. Tussendragers zijn onder andere vogels, konijnen en knaagdieren. De larve migreert naar de hersenen, waar ze het zenuwstelsel aantast. In deze verzwakte toestand wordt het kleine dier een gemakkelijke prooi en wordt de larve ingeslikt wanneer het roofdier (bijvoorbeeld een hond) weefsel van het besmette dier eet. Dit is een andere manier waarop de worm zich naar andere dieren verspreidt. Het is bekend dat deze ziekte in de hele Verenigde Staten voorkomt, met meldingen van uitbraken in dierentuinen en op boerderijen. Een uitbraak kan echter overal plaatsvinden waar dieren in grote groepen bij elkaar worden gehouden. Hoewel deze infectie bij volwassen honden vaak te behandelen is, is ze voor puppy's vrijwel altijd fataal. Bovendien kan deze infectie, doordat de worm soms de hersenen en het zenuwstelsel aantast, verward worden met rabiës. Als u rabiës vermoedt, kunt u uw dierenarts vragen om te testen op de aanwezigheid van B. procyonis. De aandoening of ziekte die in dit medische artikel wordt beschreven, kan zowel honden als katten treffen. Als u meer wilt weten over hoe deze ziekte katten beïnvloedt, kunt u deze pagina in de PetMD-gezondheidsbibliotheek raadplegen. Er zijn twee typen baylisascariasis bij honden beschreven: een intestinale infectie en een viscerale aandoening. De ontwikkeling van de spoelworm begint met het inslikken van de spoelwormeieren. Deze migreren vervolgens naar de darmen, waar ze zich verder ontwikkelen voordat ze uiteindelijk migreren naar de ingewanden (de organen in de buikholte), het zenuwstelsel of het oog. Deze typen infecties worden respectievelijk larva migrans, viscerale larva migrans (VLM), neurale larva migrans (NLM) en oculaire larva migrans (OLM) genoemd. De intestinale vorm komt het meest voor bij volwassen honden, terwijl infectie van interne organen, met name de hersenen en het ruggenmerg (viscerale ziekte), vaker voorkomt bij puppy's. Vaak zijn er in een vroeg stadium geen uiterlijke symptomen, maar soms vertonen honden tekenen van neurologische aandoeningen doordat de worm het zenuwstelsel aantast. Tekenen van neurologische aandoeningen (NLM) zijn onder andere: Een infectie van de ingewanden (VLM) kan symptomen vertonen die lijken op lever- en/of longziekte, terwijl een ooginfectie (OLM) pas duidelijk wordt wanneer uw hond zijn gezichtsvermogen verliest. De meest voorkomende manier waarop een hond de infectie oploopt, is door in hetzelfde gebied te verblijven als besmette wasberen. Een hond kan de ziekte oplopen door in contact te komen met wasbeeruitwerpselen, door het inslikken van B. procyonis-eieren (die lang na het vergaan of verwijderen van de wasbeeruitwerpselen nog levensvatbaar kunnen blijven in de grond), door het eten van dierlijk weefsel dat besmet is met de rondworm (bijvoorbeeld konijnen, vogels, enz.) of door nauw contact met andere besmette dieren. U moet uw dierenarts een uitgebreide gezondheidsgeschiedenis van uw hond geven, inclusief een overzicht van de symptomen en mogelijke incidenten die tot deze aandoening hebben geleid. De informatie die u verstrekt, kan uw dierenarts aanwijzingen geven over welke organen zijn aangetast. Het is essentieel om te weten welke route de parasiet heeft afgelegd om de infectie op de juiste manier te behandelen. De intestinale vorm van baylisascariasis wordt vastgesteld door onderzoek van de ontlasting van de hond, terwijl de larvale vorm kan voorkomen in combinatie met andere ziekten zoals rabiës, hondenziekte en aangeboren neurologische afwijkingen. Een directe fecale uitstrijktest detecteert de intestinale vorm van de ziekte, terwijl de larvale vorm meestal kan worden vastgesteld door middel van een oogonderzoek (oftalmoscopie) of door laboratoriumonderzoek van een weefselmonster. Als uw hond positief test op deze parasiet, zijn er verschillende medicijnen die kunnen worden toegediend. Twee weken na de eerste behandeling wordt een vervolgbezoek aanbevolen om de ontlasting op wormen te controleren, en vervolgens nogmaals na een maand om te controleren op de intestinale vorm van de ziekte. Dit is een zoönotische ziekte, dus overdraagbaar op mensen en andere dieren. Kinderen lopen het grootste risico op besmetting en de ernstigste gevolgen. Accidentele inname van spoelwormeieren kan ernstige ziekte bij mensen veroorzaken. Inname kan plaatsvinden door te spelen in zand dat door wasberen of andere besmette dieren is gebruikt, door contact met met eieren besmette grond of door contact met besmette ontlasting (tijdens het opruimen ervan). Het is essentieel om extra voorzichtig te zijn totdat u er zeker van bent dat uw hond volledig hersteld is van de infectie en geen eieren meer uitscheidt via de ontlasting. Draag wegwerphandschoenen bij het hanteren van de uitwerpselen van uw hond en zorg voor goede hygiëne van handen en nagels als u in een gebied woont waar wasberen voorkomen. De plek waar uw hond de spoelworm heeft opgelopen, moet goed in de gaten gehouden worden en de buren moeten op de hoogte worden gesteld van het risico voor hun eigen huisdieren. De belangrijkste preventieve maatregel is om huisdieren uit de buurt van wasberen te houden en te voorkomen dat ze dierlijk weefsel binnenkrijgen. Andere maatregelen die u kunt nemen om uw gezin en huisdier tegen deze parasiet te beschermen, zijn het afdekken van zandbakken, het controleren van uw terrein op wasbeeruitwerpselen en dode dieren, en ervoor zorgen dat uw hond of puppy ontwormd is. Meld u aan voor wekelijkse tips en inzichten over de gezondheid van uw huisdier van onze dierenartsen.