Azotemie en uremie

Azotemie wordt gedefinieerd als een te hoog gehalte aan stikstofhoudende stoffen zoals ureum, creatinine en andere afvalstoffen in het bloed. Azotemie wordt gedefinieerd als een te hoog gehalte aan stikstofhoudende stoffen zoals ureum, creatinine en andere afvalstoffen in het bloed. Het kan worden veroorzaakt door een hogere dan normale productie van stikstofhoudende stoffen (bijvoorbeeld door een eiwitrijk dieet of gastro-intestinale bloedingen), een onjuiste filtratie in de nieren (nierziekte) of de reabsorptie van urine terug in de bloedbaan. Uremie leidt ondertussen ook tot een ophoping van afvalstoffen in het bloed, maar wordt veroorzaakt door een onjuiste uitscheiding van deze afvalstoffen via de urine als gevolg van een abnormale nierfunctie. U dient uw dierenarts een grondige beschrijving te geven van de gezondheid van uw hond, inclusief het begin en de aard van de symptomen. Hij of zij zal vervolgens een volledig lichamelijk onderzoek uitvoeren, evenals een biochemisch profiel, urineonderzoek en een volledig bloedbeeld (CBC). De resultaten van het CBC kunnen niet-regeneratieve anemie bevestigen, wat vaak voorkomt bij honden met chronische nierziekte en nierfalen. Hemoconcentratie kan ook voorkomen bij sommige honden met azotemie, waarbij het bloed dikker wordt door een afname van het vochtgehalte. Naast het vaststellen van abnormaal hoge concentraties ureum, creatinine en andere stikstofverbindingen in het bloed, kan een biochemische test ook een hoog kaliumgehalte in het bloed (hyperkaliëmie) aan het licht brengen. De urineanalyse kan ondertussen veranderingen in het soortelijk gewicht van de urine (een parameter die vaak wordt gebruikt bij de beoordeling van de nierfunctie) en abnormaal hoge eiwitconcentraties in de urine aantonen. Röntgenfoto's van de buik en echografie zijn twee andere waardevolle hulpmiddelen die dierenartsen vaak gebruiken om azotemie en uremie te diagnosticeren. Ze kunnen helpen bij het vaststellen van de aanwezigheid van urinewegobstructies en de grootte en structuur van de nieren. Kleinere nieren worden vaak aangetroffen bij honden met chronische nierziekte, terwijl grotere nieren geassocieerd worden met acuut nierfalen of een obstructie. Bij sommige honden wordt een nierweefselmonster afgenomen om de diagnose nierziekte te bevestigen en ook om de mogelijkheid van andere acute of chronische nierziekten uit te sluiten. De behandeling die uw dierenarts aanbeveelt, hangt af van de onderliggende oorzaak van de ziekte, hoewel het uiteindelijke doel is om de primaire ziekte te stoppen, of het nu azotemie of uremie is. In het geval van een urinewegobstructie zal uw dierenarts bijvoorbeeld proberen de obstructie op te heffen om een normale urinestroom mogelijk te maken. Daarnaast zullen, als de hond uitgedroogd is, intraveneuze vloeistoffen worden toegediend om het dier te stabiliseren en elektrolytentekorten aan te vullen. De algehele prognose van deze ziekte hangt af van de mate van nierschade, of de nierziekte acuut of chronisch is en van de behandeling. Omdat de meeste medicijnen via de nieren worden uitgescheiden, vereisen honden met nierziekte of nierfalen extra zorgvuldigheid bij de keuze van de juiste medicijnen om verdere nierschade te voorkomen. Geef uw hond geen medicijnen zonder eerst met uw dierenarts te overleggen. Verander bovendien het merk of de dosering van het door uw dierenarts voorgeschreven medicijn niet zonder eerst met hem of haar te overleggen. U moet thuis de urineproductie van uw hond in de gaten houden en in sommige gevallen moeten eigenaren de urineproductie nauwkeurig registreren. Deze registratie van de urineproductie helpt uw dierenarts om het verloop van de ziekte en de algehele nierfunctie met de huidige therapie te bepalen. Uw dierenarts kan de laboratoriumtests herhalen om de ureum- en creatinineconcentraties te meten, 24 uur nadat met de intraveneuze vloeistoffen is begonnen. Meld u aan voor wekelijkse tips en inzichten over de gezondheid van uw huisdier van onze dierenartsen.