Adenocarcinoom van de zweet- en talgklieren

Honden hebben twee soorten zweetklieren: apocriene en eccriene. Apocriene zweetklieren: Deze bevinden zich aan de basis van de haarzakjes over het hele lichaam van de hond. Hoewel ze als een soort zweetklier worden beschouwd, produceren apocriene klieren geen zweet. In plaats daarvan produceren ze een dikke vloeistof vol feromonen die honden helpen elkaar te herkennen aan hun geur. Eccriene (of merocriene) zweetklieren: Deze lijken op de zweetklieren die mensen hebben en produceren een heldere, geurloze vloeistof die ons helpt af te koelen. Bij honden bevinden de eccriene klieren zich in de poten, wat betekent dat honden 'zweten' via hun poten. Zweten is echter niet de belangrijkste manier waarop honden afkoelen (dat is hijgen), en honden hebben veel minder eccriene klieren dan mensen. Daarnaast hebben honden nog een ander type huidklier, de talgklier, die zich ook in de buurt van de haarzakjes bevindt. Talgklieren worden soms ook wel olieklieren genoemd en scheiden een olieachtige vloeistof af, talg genaamd, die de huid en vacht van uw hond hydrateert en beschermt. Een adenocarcinoom is een type kwaadaardige tumor dat voorkomt in de huid van de hond, waaronder de zweetklieren en talgklieren. Adenocarcinomen in de eccriene klieren in de poten van honden zijn uiterst zeldzaam. De overgrote meerderheid van deze tumoren komt daarentegen voor in de huid. Adenocarcinomen bij honden zien er meestal uit als verhoogde, onregelmatig gevormde bultjes, maar ze kunnen er ook uitzien als een huidzweer of wond. Ze kunnen overal op het lichaam voorkomen, maar worden het meest gevonden in de oksel van een hond, waar de poten het lichaam raken, en in de liesstreek. Ze komen het meest voor bij kruisingen, maar ook bij grote rassen zoals de Duitse herder en de Noorse elkhond. Het meest voorkomende symptoom van een talgklieradenocarcinoom is een bult of massa op de huid die zich snel ontwikkelt en snel kan groeien. Deze massa's zijn meestal onregelmatig van vorm, voelen stevig aan en kunnen dezelfde kleur hebben als de huid van uw hond of een andere kleur. Ze zijn meestal niet pijnlijk bij aanraking, maar kunnen soms bloeden of vocht afscheiden. Er zijn geen bekende oorzaken van talgklierkanker bij honden. Het komt echter vaker voor bij oudere dieren en sommige rassen zijn vatbaarder voor het ontwikkelen van talgklieradenocarcinoom. Als uw dierenarts een huidadenocarcinoom vermoedt, zal hij of zij een onderzoek uitvoeren. Dit kan inhouden dat het medisch dossier van de hond wordt bekeken en dat u eventuele symptomen bespreekt die u hebt opgemerkt, zoals moeite met slikken of eten, slechte adem, enz. Uw dierenarts kan een fijne naaldbiopsie uitvoeren om cellen uit de tumor te verzamelen voor microscopisch onderzoek. Tijdens dit onderzoek brengt de dierenarts een zeer fijne naald in de tumor om een klein celmonster te nemen. De cellen worden vervolgens onder een microscoop onderzocht om te bepalen of ze kankercellen bevatten. Uw dierenarts kan ook een chirurgische ingreep uitvoeren om de tumor geheel of gedeeltelijk te verwijderen. Het verwijderde weefsel wordt naar een patholoog gestuurd, een specialist in weefselonderzoek, om vast te stellen of het om een adenocarcinoom gaat. Chirurgische verwijdering van de tumor is de meest voorkomende behandeling van huidadenocarcinomen. Chemotherapie kan ook worden aanbevolen als uw dierenarts niet de gehele tumor heeft kunnen verwijderen of als de kanker zich heeft verspreid (ook wel uitgezaaid genoemd) naar de lymfeklieren van uw hond. Radiotherapie kan ook worden voorgeschreven voor de behandeling van een huidadenocarcinoom. Na de operatie kan uw dierenarts medicijnen voorschrijven om de pijn te verlichten en de ontsteking te verminderen, samen met antibiotica om infectie te voorkomen. Uw hond heeft mogelijk ook een vervolgbezoek bij de dierenarts nodig om de operatieplek te inspecteren en te zorgen voor een goede genezing. Uw hond zal volledig herstellen als een talgklieradenocarcinoom volledig wordt verwijderd voordat de kanker zich naar andere delen van het lichaam verspreidt. In zeldzame gevallen verspreidt een talgklieradenocarcinoom zich naar nabijgelegen delen van het lichaam, maar het kan zich ook over een groter deel van het lichaam van de hond verspreiden. De meeste honden leiden een volwaardig leven na de diagnose en behandeling van talgklieradenocarcinomen. Huidedenocarcinomen zijn lokaal invasief en verspreiden zich gemakkelijk naar nabijgelegen lymfeklieren, maar ze zaaien over het algemeen niet uit naar andere delen van het lichaam. Ja, huidadenocarcinomen zijn te genezen door chirurgische verwijdering en chemotherapie, indien nodig. Huidtumoren bij honden – Hondeneigenaren. Merck Veterinary Manual.