De Hovawart is een krachtige werkhond van Duitse afkomst met een lange en nobele geschiedenis, die voor het eerst voorkomt in historische documenten uit 1210. De naam vertaalt zich als “landgoedbewaker” en geeft een idee van het beoogde doel. Het is een kalm en zelfverzekerd karakter dat gereserveerd is voor vreemden en altijd alert is op gevaar. Inderdaad, zijn toewijding aan het gezin is zo groot dat het zichzelf vrijwillig in gevaar zal brengen voor hun bescherming, en het is een uitstekende waakhond. Hoewel het een relatief zeldzaam ras is in Nederland, wordt het door hulpdiensten op het continent gebruikt als zoek- en reddings- en speurhond en heeft het graag een klus te klaren.

Ras: Hovawart
Oorsprong: 
Duitsland
Gehouden als: 
Waak en gezinshond
Grootte: 
Reuen 63-70 cm en teven 58-65 cm
Gewicht: 
25 – 41 kg
Kleur: 
Effen zwart, blond en zwart met aftekeningen
Vachtsoort: 
Lange aanliggende dichte en golvende vacht
Gem. Leeftijd: 
12-13 Jaar

Kenmerken:
– Sterk en breed hoofd
– Rechte en sterke benen
– Driehoekige oren
– Rechte snuit
– Krachtig lichaam

Hovawarts zijn wilskrachtige karakters en hebben een stevige maar liefdevolle eigenaar nodig die hun soms koppige gedrag aankan. De eigenschappen van bescherming en achterdocht van vreemden kunnen worden gecombineerd om agressie te creëren als ze niet goed worden beheerd, en dit zijn honden die veel socialisatie nodig hebben als ze jong zijn. Ze hebben ook een hoog energieniveau en hebben minstens een uur dagelijkse lichaamsbeweging nodig, samen met toegang tot een flinke tuin. Hun sterke, potentieel dominante persoonlijkheid betekent dat ze niet altijd goed mengen met andere honden en het vermogen hebben om ernstige verwondingen toe te brengen tijdens een gevecht, dus ze zijn het meest geschikt voor huizen waar geen andere huisdieren zijn. Het ras is buitengewoon gezond, zonder erkende aanleg voor ziekte.

Hovawart hondenras

Geschiedenis

De oorsprong van de Hovawart ligt in het Zwarte Woud in het zuidwesten van Duitsland, waar het oorspronkelijk werd gefokt om de lokale adel en hun bezittingen in de middeleeuwen te beschermen. Zijn plaats in de Duitse geschiedenis werd versterkt in 1210, toen het kasteel van Ordensritterburg werd geplunderd en zijn bewoners werden afgeslacht. De Hovawart van de familie, die zelf gewond was geraakt, slaagde erin het zoontje van de heer te redden door hem uit een brandend gebouw te slepen en naar een naburig kasteel te brengen, waarmee hij in dit zeer vroege stadium de onbaatzuchtige en beschermende aard van het ras toonde. Later, in de vijftiende eeuw, werd de Hovawart gebruikt om criminelen op te sporen, zoals beschreven in Heinrich Mynsinger’s “The Five Noble Breeds”. Ondanks dat het een nuttig inheems ras was, raakte de Hovawart geleidelijk uit de gratie en werd hij toegeëigend door mensen als de Duitse herder, met als resultaat dat het aan het begin van de twintigste eeuw vrijwel uitgestorven was.

Uiterlijk

De Hovawart is een grote, goed gebouwde hond met een ietwat langwerpige vorm, waarbij de rug aanzienlijk langer is dan de schofthoogte. Het heeft een groot, lang hoofd, met een brede, ronde schedel en een duidelijke stop. De schedel heeft ongeveer dezelfde lengte als de snuit, die sterk is en iets taps toeloopt over de lengte. Het heeft strakke lippen en grote tanden die kunnen samenkomen in een schaar- of tanggebit. De ogen zijn ovaal van vorm en donkerbruin van kleur en de oren staan ​​hoog en wijd uit elkaar, waardoor het krachtige hoofd nog groter lijkt. Ze liggen tegen de zijkant van het hoofd als ze ontspannen zijn, en kunnen tot een half rechtopstaande positie worden opgetild, met hun toppen naar voren.

De nek van de Hovawart is matig lang en leidt naar de langwerpige rug, die over de hele lengte recht en stevig is. De croupe loopt iets af naar de staart, die bossig en lang is en in rust bijna de grond bereikt. De borst is breed, diep en lang en de buik heeft een nauwelijks waarneembare plooi. Terwijl de voorpoten rechtop staan, weerspiegelen de achterpoten de inbreng van de Duitse herder in het ras, omdat ze duidelijk gehoekt zijn, en er is overal een sterke botstructuur. De poten zijn rond en compact, en de Hovawart beweegt met een uitgestrekte pas, het grootste deel van de aandrijving komt van achteren.

Karakter

Bovenal straalt de Hovawart vertrouwen en zekerheid uit. Het is geen nerveuze of agressieve hond, maar is kalm en gelijkmatig, tenzij hij wordt geprovoceerd. Haar grootste zorg is de veiligheid van het gezin en deze toewijding komt voort uit de sterke band die het vormt met zijn mensen. De van nature beschermende aard van het ras betekent dat het waakzaam en attent is in de buurt van kinderen, en instinctief op zijn hoede is voor vreemden. Dit is geen ideaal ras voor de beginnende eigenaar, omdat het een sterke persoonlijkheid heeft en geneigd is te proberen een dominante positie in het gezin in te nemen; iets dat moet worden voorkomen om de controle over deze krachtige hond te behouden.

Eigenaren moeten standvastig en zelfverzekerd zijn in het omgaan met uitdagend gedrag, vooral tijdens de adolescente fase van het leven van de hond. De Hovawart kan op zijn manier enigszins schurend zijn bij andere honden, en agressie tussen honden is geen ongewoon probleem. Hoewel dit kan worden verbeterd door socialisatietraining, wordt het ras het best vermeden door mensen met andere honden in huis. Bovendien heeft hij een jaaginstinct, wat betekent dat hij niet met kleinere huisdieren mag worden gemengd.

Hovawart pup

Gezondheid

De Hovawart is opmerkelijk gezond, hij lijdt niet aan een significante erfelijke ziekte, hoewel gewrichtsproblemen, waaronder de hieronder genoemde, in bepaalde families vaker voorkomen.

Kruisbandbreuk
Sommige honden zijn vatbaar voor verwonding van deze vitale structuur, omdat ze een onderliggende inflammatoire aandoening hebben in hun kniegewrichten. Het ligament dat tussen de onderkant van het dijbeen en de bovenkant van het scheenbeen loopt, waardoor het gewricht kan scharnieren terwijl het stabiel blijft, is daarom verzwakt en kan onder lichte spanning scheuren. Het resultaat is een plotseling begin van kreupelheid van de achterpoten en chirurgische reparatie van het ligament is nodig om te voorkomen dat artritis zich snel ontwikkelt.

Heupdysplasie
Een vaak overgeërfde ontwikkelingsstoornis die een of beide heupgewrichten aantast. Als gevolg hiervan passen de kogel en kom van het heupgewricht niet goed, wat ongemak, kreupelheid en stijfheid veroorzaakt na rust. Tekenen worden vaak voor het eerst opgemerkt bij opgroeiende pups tussen de 6 en 14 maanden oud. Volwassenen moeten idealiter op de heup worden gescoord voordat ze voor de fokkerij worden gebruikt om ervoor te zorgen dat ze geen defecte genen doorgeven aan hun nakomelingen.

Uiterlijke verzorging

De vacht van de Hovawart moet tweemaal per week worden geborsteld om los haar te verwijderen en matteren te voorkomen, maar hoeft slechts zelden te worden gewassen. Het wordt niet geknipt gelaten, dus professionele verzorging is niet vereist. Het ras heeft dikke, sterke nagels die af en toe moeten worden geknipt – deze praktijk, samen met het dagelijks tandenpoetsen, moet vanaf jonge leeftijd worden ingevoerd om ervoor te zorgen dat ze door de hond worden geaccepteerd als het een grote, krachtige volwassene is.