Amerikaanse Akita

Neem voor het kopen van een Amerikaanse Akita altijd contact op met een erkende fokker of rasvereniging. Zo weet je zeker dat de pup gezond is en verantwoord gefokt.

De Amerikaanse Akita is een grote, imposante hond die zijn oorsprong heeft in Japan maar zich heeft ontwikkeld tot een apart ras in de Verenigde Staten. Het ras behoort tot FCI-groep 5 (spitz en oerhonden) en wordt gehouden als gezelschapshond.

2.1 Belangrijkste kenmerken

• Herkomst: Japan, ontwikkeld in de VS
• FCI-groep: 5, sectie 5 (Aziatische spitz en verwante rassen)
• Schofthoogte: Reuen 66–71 cm, teven 61–66 cm
• Vacht: Dubbellaags, alle kleuren toegestaan inclusief pinto en brindle
• Karakter: Vriendelijk, waakzaam, waardig, moedig
• Gebruik: Gezelschapshond

De Amerikaanse Akita onderscheidt zich van de Japanse Akita door zijn zwaardere bouw, massievere kop en grotere verscheidenheid aan kleuren en aftekeningen. Het is een indrukwekkend ras dat loyaal is aan zijn gezin maar terughoudend kan zijn tegenover vreemden.

Volgens de FCI-standaard is de Amerikaanse Akita vriendelijk, waakzaam, responsief, waardig, volgzaam en moedig. Deze combinatie van eigenschappen maakt hem tot een zelfverzekerde hond met een sterk karakter.

3.1 Gedrag in de praktijk

• Loyaliteit: Zeer trouw aan zijn eigen gezin; hecht sterke banden
• Waakzaamheid: Naturally alert; een goede waakhond zonder overdreven agressiviteit
• Zelfstandigheid: Kan eigenzinnig zijn; heeft duidelijk leiderschap nodig
• Omgang met andere honden: Kan dominant zijn, vooral tegenover honden van hetzelfde geslacht
• Omgang met kinderen: Over het algemeen goed als hij goed gesocialiseerd is

3.2 Opvoeding

De Amerikaanse Akita vereist een consistente en zelfverzekerde opvoeding vanaf jonge leeftijd. Door zijn grote formaat en krachtige karakter is vroege socialisatie essentieel. Positieve bekrachtiging werkt het best; harde correcties leiden tot wantrouwen. Het ras is intelligent en leert snel, maar kan ook koppig zijn als hij de motivatie niet begrijpt.

De Amerikaanse Akita is een grote, stevig gebouwde hond met veel substantie en zwaar beenderstelsel. De brede kop, die van bovenaf gezien een stompe driehoek vormt, met diepe snuit, relatief kleine ogen en rechtopstaande oren is kenmerkend voor het ras.

4.1 Lichaamsbouw

• Kop: Massief, vrij van rimpels in rust; stompe driehoek van bovenaf gezien
• Ogen: Donkerbruin, relatief klein, niet uitpuilend, bijna driehoekig; zwarte ooglidrand
• Oren: Sterk rechtopstaand, klein in verhouding tot de kop, driehoekig, breed aan de basis
• Nek: Dik en gespierd, relatief kort, verbredend naar de schouders
• Romp: Langer dan hoog; rechte rug, stevige lendenen, brede diepe borst
• Staart: Groot en rijkelijk behaard, hoog ingeplant, gedragen over de rug in driekwart, volledige of dubbele krul
• Poten: Zware beenderen, recht van voren gezien; catpaws met dikke pads

4.2 Vacht en kleur

De dubbellaagse vacht bestaat uit een dikke, zachte ondervacht en een rechte, harde buitenvacht. Alle kleuren zijn toegestaan: rood, fawn, wit, pinto en brindle. Kleuren zijn helder en duidelijk. De ondervacht kan een andere kleur hebben dan de buitenvacht.

De Amerikaanse Akita is over het algemeen een gezond en robuust ras, maar als groot ras heeft hij specifieke gezondheidspunten die aandacht verdienen. Verantwoorde fokkers laten hun honden testen op erfelijke aandoeningen.

5.1 Bekende aandoeningen

• Heupdysplasie (HD): Relatief frequent bij grote rassen; laat fokhonden röntgenen
• Schildklieraandoeningen (hypothyreoïdie): Komt voor in het ras; symptomen zijn gewichtstoename, lusteloosheid en huidproblemen
• Pemphigus en andere auto-immuunziekten: Het ras heeft een verhoogde gevoeligheid voor sommige auto-immuunhuidziekten
• Progressieve retina-atrofie (PRA): Erfelijke oogaandoening die kan leiden tot blindheid
• Maagdraaiing (GDV): Levensgevaarlijk bij grote, diepe borst; preventief voeren in meerdere kleine porties

5.2 Levensverwachting

De gemiddelde levensverwachting van de Amerikaanse Akita ligt tussen de 10 en 13 jaar. Regelmatige dierenaartsconsulten, gezonde voeding en voldoende beweging dragen bij aan een lang en gezond leven. Alleen gezonde honden met rasconform exterieur mogen worden ingezet voor de fok.

De dubbellaagse vacht van de Amerikaanse Akita vereist regelmatige aandacht, zeker tijdens de rui. Het ras ruiert zwaar, twee keer per jaar intensief, en gematigd het hele jaar door.

6.1 Vachtverzorging

• Meerdere keren per week borstelen is aan te raden; tijdens de rui dagelijks
• Een stevige kam en een ondervochtborstel zijn onmisbaar gereedschap
• Baden drie tot vier keer per jaar of indien nodig; gebruik een geschikte hondenshampoo
• Na het wassen goed doorföhnen om de dichte ondervacht volledig te drogen

6.2 Beweging

• Dagelijks minimaal één tot twee uur beweging is noodzakelijk
• Zwemmen en wandelen in de natuur zijn uitstekende activiteiten
• Vermijd intensieve inspanning bij hoge temperaturen; het ras is gevoelig voor hitte

6.3 Overige verzorging

• Oren: Wekelijks controleren op vuil of ontsteking
• Nagels: Maandelijks knippen of vijlen
• Tanden: Regelmatig poetsen ter voorkoming van tandsteenvorming
• Voeding: Kwalitatief hoogwaardige voeding passend bij leeftijd en activiteitsniveau

De geschiedenis van de Amerikaanse Akita begint in Japan, waar het ras zijn wortels heeft. Vanaf 1603 werden in de regio Akita middelgrote berenjachthonden (Akita Matagis) ingezet als vechtdogs. Vanaf 1868 werden deze honden gekruist met Tosas en Mastiffs, waardoor de omvang toenam maar de spitz-kenmerken verloren gingen.

7.1 Ontwikkeling van het ras

• 1908: Hondenvechten werd verboden; de Akita werd behouden en verbeterd als groot Japans ras
• 1931: de Akita als soort werd aangewezen als Nationaal Monument van Japan
• Tweede Wereldoorlog: Het ras raakte bijna uitgestorven; na de oorlog bestonden drie typen: Matagi Akita, Vecht-Akita en Herder-Akita
• Na 1945: Amerikaanse militairen namen honden van de Dewa-lijn mee terug naar de VS; deze honden hadden kenmerken van Mastiff en Duitse Herder
• 1956: De Akita Club of America werd opgericht
• 1972: De American Kennel Club (AKC) erkende het ras officieel

Doordat de AKC en de Japan Kennel Club geen wederzijdse erkenning hadden voor stambomen, ontwikkelden de Akita's in de VS zich onafhankelijk van die in Japan. Dit leidde uiteindelijk tot de officiële splitsing in twee aparte rassen door de FCI: de Japanse Akita en de Amerikaanse Akita.